RSS

Tag Archives: πνευματική ιδιοκτησία

Νέος νόμος για την πνευματική ιδιοκτησία

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Α 100/20.07.2017) ο πολύ αναμενόμενος νόμος αναφορικά με την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, Ν. 4481/2017, την πορεία του οποίου, από νομοσχέδιο σε ψηφισμένο νόμο του κράτους, παρακολουθούσε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ο νομικός κόσμος της Ελλάδας, καθώς και οι, κατά κύριο λόγο ενδιαφερόμενοι, δημιουργοί και καλλιτέχνες.

Σκοπός του πρώτου μέρους του Ν. 4481/2017 είναι ιδίως η ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία της Οδηγίας 2014/26/ΕΕ, η οποία αφορά τη συλλογική διαχείριση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, καθώς και των συγγενικών δικαιωμάτων, αλλά και «τη χορήγηση πολυεδαφικών αδειών για επιγραμμικές χρήσεις μουσικών έργων στην εσωτερική αγορά». Περαιτέρω ρυθμίζεται η λειτουργία των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης και συλλογικής προστασίας δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας (και των συγγενικών τους δικαιωμάτων), ενώ τροποποιούνται και διατάξεις του νόμου που ρύθμιζε το μέχρι τώρα ισχύον καθεστώς, ήτοι του Ν. 2121/1993.

Πολλές από τις αλλαγές που επέρχονται με το νομοθέτημα έχουν ήδη καταστεί γνωστές στο ευρύ κοινό κι έχουν ήδη αρχίσει να σχολιάζονται νομικά. Σημαντικότερες από αυτές είναι:

α) οι διατάξεις για την προστασία των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων στο διαδίκτυο, μέσω της εισαγωγής του συστήματος notice and takedown, που προσφέρει ενισχυμένη προστασία στους δικαιούχους χάρη σε ένα οργανωμένο σύστημα (επιτροπή), όπου ο προσβαλλόμενος μπορεί να προσφύγει όταν εντοπίζει υλικό στο διαδίκτυο που θίγει τα δικαιώματά του, αλλά και μέσω της διάταξης για άρση του απορρήτου για προσβολές δικαιωμάτων στο διαδίκτυο, όταν οι προσβολές αυτές έχουν κακουργηματικό χαρακτήρα,

β) οι διατάξεις που αφορούν τον καθορισμό εύλογης αμοιβής για τους δημιουργούς ύψους 2% της αξίας του Η/Υ και του tablet με μέγεθος RAM άνω των 4 GB υπέρ των δημιουργών, όταν αυτά χρησιμοποιούνται για αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση, κατ’ άρθρο 18 του νόμου 2121/1993.

γ) η πρόβλεψη για δημόσιο δανεισμό έργων από βιβλιοθήκες των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (ήτοι τις σχολικές βιβλιοθήκες) καθώς και από τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες που είναι μέλη του Συνδέσμου Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών, χωρίς την άδεια του δημιουργού.

Οι τροποποιήσεις που επιφέρει ο Ν. 4481/2017 στον Ν. 2121/1993 είναι ιδιαίτερα εκτεταμένες, δίνοντας μία καινούργια κατεύθυνση στο νόμο, η οποία, μολονότι ως προς την αποτελεσματικότητά της μέλλει ακόμη να κριθεί από το χρόνο, φαίνεται πως διέπεται από εκσυγχρονιστικό πνεύμα και αποσκοπεί στο να καλύψει ατέλειες νομοτεχνικές, οι οποίες προέκυψαν όμως και από την ταχεία εξέλιξη της τεχνολογίας και ιδίως του διαδικτύου.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 210 8251894, 6932 455478.

 

 

Advertisements
 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Προστασία πνευματικής ιδιοκτησίας

Με την προσοχή του νομικού κόσμου στραμμένη στις αλλαγές που πρόκειται να επιφέρει ο προσφάτως ψηφισθείς νόμος για την πνευματική ιδιοκτησία στο καθεστώς της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, σκόπιμο είναι να γίνει αναφορά στη διάταξη του άρθρου 52 του νόμου, η οποία εισάγει πρόβλεψη για άρση του απορρήτου όσον αφορά τις προσβολές δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας σε βαθμό κακουργήματος και η οποία τροποποιεί τη σχετική διάταξη του νόμου 2225/1994. Η σημασία προβλέπεται ότι θα αναδειχθεί στο χώρο των προσβολών δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας μέσω διαδικτύου.

Με το προϊσχύον καθεστώς, όπως η ίδια η αιτιολογική έκθεση του νέου νόμου ρητώς επισημαίνει, το άρθρο 4 του ν. 2225/1994 δημιουργούσε ανυπέρβλητες δυσκολίες όσον αφορά την ταυτοποίηση των δραστών οι οποίοι προσέβαλαν την πνευματική ιδιοκτησία, καθώς δεν υπήρχε πρόβλεψη μέχρι τώρα για άρση του απορρήτου όσον αφορά τα ποινικά αδικήματα που προέβλεπε ο νόμος 2121/1993, αφήνοντας ουσιαστικά ένα σοβαρό κενό στην προστασία των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας (και των συγγενικών δικαιωμάτων), ιδιαιτέρως σε μία εποχή όπου το διαδίκτυο προσφέρει το κατάλληλο υπόβαθρο για να λάβουν χώρα τέτοιου είδους αδικήματα.

Η κακουργηματική προσβολή της πνευματικής ιδιοκτησίας προβλέπεται στο άρθρο 66 του Ν. 2121.1993 και αφορά την περίπτωση όπου ο υπαίτιος τελεί την προσβολή κατ’ επάγγελμα ή σε εμπορική κλίμακα ή, εάν κατά τις περιστάσεις αποδεικνύεται ότι ο υπαίτιος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας ή των συγγενικών δικαιωμάτων. Πρόκειται δηλαδή για περιπτώσεις όπου ο δράστης ουσιαστικά κερδοσκοπεί από την προσβολή αυτή, ή εν γένει η δράση του οδηγεί σε μεγάλης κλίμακας ζημία των δημιουργών και κυρίων πνευματικών δικαιωμάτων (και των συγγενικών δικαιωμάτων), όπου ο νόμος, επιδιώκοντας τη μεγαλύτερη προστασία των τελευταίων, απειλεί με ποινή κακουργήματος αυτού του είδους τις δράσεις.

Με την τροποποίηση αυτή του ισχύοντος καθεστώτος επιδιώκεται ουσιαστικά να αναβαθμιστούν οι τρόποι προστασίας των συμφερόντων των δημιουργών, δικαιούχων δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, ώστε να ανταποκρίνονται αποτελεσματικά στην εποχή της τεχνολογίας και ιδίως του διαδικτύου, όπου τα μέσα με τα οποία μπορεί να καταστεί δυνατή η προσβολή αυτών «προσφέρονται», και μάλιστα για προσβολές που δύνανται να βλάψουν ενίοτε και ανεπανόρθωτα τα συμφέροντα και δικαιώματα των δημιουργών, ηθικά και περιουσιακά.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 210 8251894, 6932 455478.

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Πνευματικά δικαιώματα-συμβάσεις κατοχύρωσης

Πνευματική ιδιοκτησία

Με αφορμή την επικείμενη κατάθεση ενώπιον της Βουλής του νέου Νομοσχεδίου του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα, νομοσχέδιο το οποίο βρίσκεται σημειωτέον τα τελευταία δύο χρόνια υπό επεξεργασία κι έχει σκοπό να εκσυγχρονίσει το νομικό τους καθεστώς, σκόπιμο να γίνει μνεία στη σημασία που έχει η διαφύλαξη των πνευματικών δικαιωμάτων σήμερα, ιδίως κατά τη διαδικασία σύναψης συμβολαίων. Υπενθυμίζεται ότι το νομοθετικό κείμενο που ρυθμίζει τη διαχείριση και προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ο Ν. 2121/1993.

Γενικώς, ο νομικός κλάδος της πνευματικής ιδιοκτησίας ουσιαστικά και πρωτίστως ρυθμίζει τη σχέση των δημιουργών με τα έργα τους, και, για το λόγο αυτό, στις διατάξεις του προστρέχουν κατά κύριο λόγο οι καλλιτέχνες, όπως μουσικοί ή συγγραφείς, ώστε να κατοχυρώσουν τα διανοητικά τους δημιουργήματα έναντι τυχόν κακόπιστης συμπεριφοράς τρίτων, οι οποίοι επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν αυτά τα δημιουργήματα προς δικό τους όφελος, χωρίς φυσικά την άδεια του δημιουργού ή και αμοιβή προς αυτόν.

Παρά ταύτα, από την ίδια τη φύση τους, τα έργα δεν δημιουργούνται προς μοναδική απόλαυση του καλλιτέχνη, αλλά, κατά το σύνηθες, για να κυκλοφορήσουν και να καταστούν διαθέσιμα στο ευρύτερο κοινό. Επί παραδείγματι, ο συγγραφέας, όταν γράφει ένα βιβλίο του, κατά κύριο λόγο έχει κατά νου την κυκλοφορία του, όπως και ο μουσικός έχει κατά νου την κυκλοφορία δίσκου ή άλλου πρόσφορου μέσου για την κυκλοφορία των μουσικών του έργων, καθώς και σειρά συναυλιών. Η διοχέτευση των έργων στο ευρύ κοινό, όπως στα παραπάνω παραδείγματα, απαιτεί αναγκαστικά τη συνδρομή και συνεργασία τρίτων, είτε πρόκειται για εκδοτικές εταιρείες, είτε για δισκογραφικές είτε απλώς για διοργανωτές συναυλιών. Αυτή η συνεργασία επιτυγχάνεται μέσω της υπογραφής συμβολαίων μεταξύ των δύο μερών.

Το πρώτον, είναι άδικο να χαρακτηριστεί εκ των προτέρων ο καλλιτέχνης ως το αδύναμο μέρος κατά τη σύναψη ενός συμβολαίου. Είναι πολύ συχνό το φαινόμενο, μάλιστα, το «ισχυρό» μέρος να είναι το γνωστό συγκρότημα ή ο φημισμένος συγγραφέας, έναντι ενός λιγότερο «ισχυρού» αντισυμβαλλόμενου, ο οποίος μπορεί και να λάβει ένα συμβόλαιο-πρόταση μη δεκτικό διαπραγματεύσεων, τύπου «take it or leave it». Η διευκρίνιση αυτή καθίσταται απαραίτητη για να δειχθεί ότι όσον αφορά την υπογραφή των συμβολαίων, πάντοτε υπάρχει δυνατότητα να επέλθει ζημία και στα δύο μέρη, και συνήθως δεν θα πρόκειται για ζημία ηθική, αλλά κυρίως οικονομική. Είναι πλέον σύνηθες στην πρακτική η υπογραφή ενός τελικού συμβολαίου να σημαίνει πολλαπλές επεξεργασίες, διορθώσεις κατόπιν διαπραγματεύσεων, διαδικασία χρονοβόρα και ενίοτε και κοστοβόρα. Είναι όμως αναγκαία, γιατί το κάθε μέρος επιθυμεί να εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή κάλυψη από ενδεχόμενο ζημίας, αλλά, ταυτόχρονα και την εξασφάλιση του μέγιστου δυνατού οφέλους, επιδίωξη που οδηγεί κατά κανόνα σε σύγκρουση συμφερόντων, τα οποία εν τέλει πρέπει να συμβιβαστούν.

Μία τελική υπογραφή ενός συμβολαίου μπορεί να οδηγήσει σε κοινή κερδοφορία των μερών, που είναι και το επιθυμητό, αλλά και σε ενδεχόμενη οικονομική ζημία των δύο, καθώς και σε κερδοφορία του ενός εις βάρος του άλλου. Κι ενώ συχνά οι ζημίες αυτές είναι προϊόντα τυχαίων παραγόντων και συνθηκών, είναι πολύ σύνηθες φαινόμενο η ζημία να αποδεικνύεται αποτέλεσμα κακής διαπραγμάτευσης εκ μέρους του ενός από τα δύο μέρη. Η αναγνώριση της σημασίας των ρητρών και των δεσμεύσεων, του πώς μπορεί αυτές να σχετίζονται και, κυρίως, τον αντίκτυπο που μπορεί να φέρουν απαιτεί το πρώτον νομική κατάρτιση, αλλά, πολύ περισσότερο, εμπειρία στο συγκεκριμένο τομέα. Κι ενώ πράγματι, ο κανόνας είναι ότι ο δημιουργός πρέπει να προστατεύεται ως προς το έργο του, η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι όταν όχι μόνο ηθικά συμφέροντα, αλλά και μείζονα οικονομικά συμφέροντα τίθενται σε αντιπαραβολή, η νομική συμπαράσταση καθίσταται αναγκαιότητα και μονόδρομος για την το δυνατόν πιο κερδοφόρα αλλά και λιγότερο επιζήμια έκβαση του συμβολαίου.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 210 8251894, 6932 455478.

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

ΠΑΡΟΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΣΤΑ  ΣΥΓΓΕΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ  ΤΩΝ ΕΡΜΗΝΕΥΤΩΝ  Ή ΕΚΤΕΛΕΣΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

 

Η πνευματική ιδιοκτησία είναι ο κλάδος δικαίου που ρυθμίζει την σχέση μεταξύ του δημιουργού και του έργου του, το οποίο θεωρείται από τον Ν.2121/1993 «άυλο αγαθό του πνεύματος».  Η πνευματική ιδιοκτησία παρέχει διπλή προστασία στον δημιουργό, αφ΄ ενός οικονομική προστασία και αφ΄ ετέρου προσωπική προστασία, ήτοι προστασία της ηθικής σχέσης που έχει  ο δημιουργός με το δημιούργημά του.

Τι συμβαίνει όμως όταν η προστασία που πρέπει να χορηγηθεί δεν επικεντρώνεται στο πρόσωπο του δημιουργού, αλλά σε πρόσωπα που ερμηνεύουν ένα δημιούργημα, το οποίο δεν είναι δικό τους;

Στην περίπτωση αυτή, ο Ν.2121/1993 μας παραπέμπει στο όγδοο κεφάλαιο του, που αφορά στα συγγενικά δικαιώματα, γνωστά ως «related rights» ή «droit  des voisins». Ως συγγενικά δικαιώματα, νοούνται «συγκεκριμένες εξουσίες που προβλέπονται ειδικά και περιοριστικά» (αρθ.46 και επόμενα του Ν.2121/1993).

Η προστασία που παρέχεται από τα συγγενικά δικαιώματα αφορά σε συγκεκριμένες εισφορές που σχετίζονται ή μοιάζουν σε στενό βαθμό με την πνευματική δημιουργία. Τέτοιες εισφορές είναι η ερμηνεία-εκτέλεση καθώς και η οικονομική επένδυση σε ένα έργο, τα οποία συμβάλλουν, πολλές φορές, με καθοριστικό τρόπο, στη δημόσια εκτέλεση, στην αναπαραγωγή και εν γένει στην προώθηση των έργων. Συγκεκριμένα, προστατεύονται τα συγγενικά δικαιώματα των ερμηνευτών ή εκτελεστών καλλιτεχνών, των παραγωγών φωνογραφημάτων ή οπτικοακουστικών έργων, των ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών και των εκδοτών εντύπων. Σύμφωνα με το αρθ.46 παρ.1 νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων, νοούνται ως ερμηνευτές καλλιτέχνες ή εκτελεστές καλλιτέχνες τα «πρόσωπα που ερμηνεύουν ή εκτελούν με οποιονδήποτε τρόπο έργα του πνεύματος όπως είναι οι ηθοποιοί, οι μουσικοί, οι τραγουδιστές, οι χορωδοί, οι χορευτές, οι καλλιτέχνες κουκλοθέατρου, θεάτρου σκιών, θεάματος ποικιλιών (βαριετέ) ή ιπποδρόμου (τσίρκου)».

Συγκεκριμένα, η προστασία των δικαιωμάτων τους, που απορρέουν από τα συγγενικά δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας, και όχι από την ίδια την πνευματική ιδιοκτησία, είναι απόλυτα και ρητά αναφερόμενα στο νόμο:

  • απόλυτες εξουσίες να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν συγκεκριμένες πράξεις (όπως ενδεικτικά: η εγγραφή ερμηνείας ή εκτέλεσης σε υλικό φορέα, διανομή στο κοινό του υλικού φορέα με την εγγραφή της ερμηνείας εκτέλεσης, με πώληση ή άλλους τρόπους κλπ)
  • παραχώρηση άδειας για τη χρήση εισφοράς από τρίτους
  • αμοιβή καλλιτέχνη για οποιονδήποτε τρόπο εκμετάλλευσης της ερμηνείας ή εκτέλεσης κατόπιν άδειας
  • ερμηνεία ή εκτέλεση από σύνολο (ορχήστρα, χορωδία, θίασος)
  • μεταβίβαση δικαιωμάτων και συλλογική διαχείριση
  • διάρκεια προστασίας συγγενικών δικαιωμάτων καλλιτέχνη (για όσο χρονικό διάστημα βρίσκεται εν ζωή)
  • αναγνώριση και προσβολή της πατρότητας πάνω στην ερμηνεία ή εκτέλεση (π.χ.: να αναγράφεται το όνομα του καλλιτέχνη στο εξώφυλλο του CD)
  • απαγόρευση κάθε τύπου παραποίησης της ερμηνείας ή εκτέλεσης καλλιτέχνη

Συνεπώς, αυτή η κατηγορία καλλιτεχνών, μπορεί να προστατέψει τα δικαιώματά της -εξουσίες περιουσιακού χαρακτήρα ή το ηθικό τους δικαίωμα- επιτρέποντας ή απαγορεύοντας τη χρήση των εισφορών τους έναντι οποιουδήποτε τρίτου.

Ο Ν. 2121/1993, δεν προστατεύει μόνο τον δημιουργό, προστατεύει και τους καλλιτέχνες, οι οποίοι αποτελούν μία εύθραυστη, πλέον, ομάδα του καλλιτεχνικού κύκλου, που χρειάζεται ακόμη περισσότερο σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης, προστασία και συμβουλές όσον αφορά στα δικαιώματα τους.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 210 8251894, 6932 455478.

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Πνευματικά δικαιώματα-Συμβάσεις

Πνευματική Ιδιοκτησία

Σύμφωνα με το άρθρο 18 §18 του Ν. 2557/97, ο διεθνής όρος “propriete intellectuelle”/”intellectual property” αποδίδεται στην ελληνική με τον όρο “διανοητική ιδιοκτησία”. Η διανοητική ιδιοκτησία περιλαμβάνει τόσο την πνευματική ιδιοκτησία (“propriete litteraire et artistique”/”droit d’ auteur”/”copyright”) και τα συγγενικά δικαιώματα, όσο και τη βιομηχανική ιδιοκτησία (“propriete iindustrielle”/”industrial property”).

Η πνευματική ιδιοκτησία, συγκεκριμένα, είναι το δίκαιο των δημιουργών και δη των δικαιωμάτων που προκύπτουν από τη δημιουργία προϊόντων του νου, τα οποία αποτελούν άυλο περιουσιακό στοιχείο. Η έννομη προστασία η οποία τους παρέχεται έχει αποτυπωθεί στην ελληνική έννομη τάξη με το θεμελιώδη νόμο 2121/1993, επί του οποίου σημειώθηκαν μείζονες τροποποιήσεις με το άρθρο 8 του νόμου 2557/1997, σε εφαρμογή των Οδηγιών 93/83/ΕΟΚ και 93/98/ΕΟΚ, ενώ εκ νέου τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε από τον σήμερα ισχύοντα νόμο 4212/2013, ο οποίος ενσωμάτωσε στο ελληνικό δίκαιο την Οδηγία 2001/77/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Σεπτεμβρίου 2011 και την Οδηγία 2012/28/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 25ης Οκτωβρίου 2012.

Πρόκειται για το νομοθέτημα στο οποίο προστρέχουν το πρώτον οι συγγραφείς, οι ζωγράφοι, οι μουσικοί και οι πάσης φύσεως καλλιτέχνες, ώστε να κατοχυρώσουν τα διανοητικά τους δημιουργήματα έναντι της κακόπιστης διάθεσης τρίτων να εκμεταλλευτούν την έμπνευσή τους, τον πνευματικό και σωματικό τους κόπο και, γενικώς, τη δημιουργικότητά τους. Το νομοθέτημα, ταυτοχρόνως, εκτείνει την προστασία του και στους παραγωγούς, τους ερμηνευτές, τους εκτελεστές έργων και τους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς, όπως ορίζουν οι διατάξεις για τα συγγενικά δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας, επιδιώκοντας να διασφαλίσει παράλληλα τα δικαιώματα και τα συμφέροντα αυτών.

Ο νόμος, στην πρώτη του ανάγνωση, δε φαίνεται απαιτητικός ως προς την εγκαθίδρυση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, αφού για την κάλυψη του έργου από το πλήρες φάσμα νομικής προστασίας που ο παρόν νόμος παραχωρεί, αρκεί μόνον η πράξη της δημιουργίας. Η προσέγγιση αυτή είναι νομικώς ορθή, σαφώς, προκαλεί όμως μία παραπειστική αίσθηση ασφάλειας, αφού επί του πρακτέου, όπως συχνά αποδεικνύει η πραγματικότητα, το σημαντικό δεν είναι απλώς η σύσταση του δικαιώματος προστασίας από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά πολύ περισσότερο η απόδειξη αυτής. Και για να καταστεί αυτή κατοχυρωμένη και αναμφισβήτητη, πρέπει να επενδυθεί από τον επίσημο τύπο. Αυτός δε προκύπτει είτε διά της πράξης καταθέσεως του έργου ενώπιον δικηγόρου ή συμβολαιογράφου, ώστε να χορηγηθεί το βέβαιο της χρονολογίας, στοιχείο αποδεικτικής αξίας, είτε με την αποστολή συστημένης επιστολής, όπου τόσο ο αποστολέας όσο και ο παραλήπτης θα ταυτίζονται.

Τα δικαιώματα, όμως, επί της πνευματικής ιδιοκτησίας δεν είναι αναλλοίωτα. Τουτέστιν, το ηθικό δικαίωμα του δημιουργού, που προστατεύει την πατρότητα κι ακεραιότητα του έργου του, παραχωρείται διά της συναινέσεως, ενώ το περιουσιακό δικαίωμα, που διασφαλίζει την εκμετάλλευση αυτού, μεταβιβάζεται διά της παροχής αδειών και συμβάσεων. Καθότι ο νόμος απαιτεί έγγραφο τύπο για την πραγματοποίηση αυτών, πρέπει να σημειωθεί ότι έτι περισσότερης προσοχής χρήζει το συμβατικό στάδιο. Για αυτό και συνιστάται τα μέρη να αναζητούν ανυπερθέτως επαγγελματική και επιστάμενη επί του θέματος βοήθεια, ώστε να λαμβάνουν τη μέγιστη δυνατή κατοχύρωση των συμφερόντων τους, καθώς θέτουν την υπογραφή τους επί δεσμευτικών συμβατικών εγγράφων.

Όπως ανωτέρω αναφέρθηκε, και οι παραγωγοί, οι ερμηνευτές ή εκτελεστές ενός έργου, καθώς και οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί απολαμβάνουν τα απορρέοντα από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας δικαιώματα, βάσει των συγγενικών δικαιωμάτων. Είναι σφάλμα να θεωρηθεί εκ των προτέρων το ένα μέρος ως αδύναμο έναντι του άλλου και να προκριθούν τα συμφέροντα αυτού ως τα μόνα άξια προστασίας έναντι του αντισυμβαλλομένου. Αρκεί να ειπωθεί ότι όπως μία ατυχής σύμβαση μπορεί να επιφέρει στο δημιουργό ανυπολόγιστη ηθική βλάβη, καθώς και απώλεια οικονομικού οφέλους, μία εξίσου ατυχής σύμβαση μπορεί να σημάνει για τον παραγωγό μία κάκιστη επένδυση και, ακολούθως, ένα οικονομικό πλήγμα, με τη ζημία του να κυμαίνεται κατά περίπτωση από σημαντική έως και καταστρεπτική. Τούτο καθίσταται σαφέστερο όταν πρόκειται για συμβάσεις με χαρακτήρα μη ημεδαπό, παρά διεθνή, όπου περισσότερα δίκαια δύνανται να κληθούν σε εφαρμογή οπότε και η συμβατική σχέση περιπλέκεται.

Συμπερασματικά, επισημαίνεται με κάθε έμφαση και συνιστάται εντόνως, τα μέρη που ενδιαφέρονται να συμβληθούν και διαθέσουν είτε το έργο τους είτε το κεφάλαιό τους υπό διαπραγμάτευση, να μην προχωρούν σε συμβάσεις κατά μόνας κι άνευ συνδρομής, αλλά να απευθύνονται στους αρμόδιους, τους εξειδικευμένους στο αντικείμενο, ώστε να εξασφαλίσουν στο μέγιστο δυνατό βαθμό τα δικαιώματα και τα συμφέροντά τους.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 210 8251894, 6932 455478.

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , ,