RSS

Category Archives: Αποζημιώσεις

Νόμιμη ή παράνομη η πορνογραφία;

ΜΟΡΦΕΣ ΑΘΕΜΙΤΗΣ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣ ΠΡΟΝΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

            Σε προηγούμενο άρθρο του Γραφείου μας, αναφορικά με το «Revenge Porn», ήτοι την εκδικητική πορνογραφία, που ως φαινόμενο βρέθηκε και πάλι στο προσκήνιο της καθημερινότητας την τελευταία εβδομάδα, έγινε μνεία στις διάφορες αθέμιτες περιπτώσεις διακίνησης πορνογραφικού υλικού, που δεν εμπίπτουν όμως στην κατηγορία της εκδικητικής πορνογραφίας.

            Εκ προοιμίου, πρέπει να τονιστεί ότι η πορνογραφία, αυτή καθαυτή, σε μία ευνομούμενη και φιλελεύθερη δυτική κοινωνία όπως αυτή της Χώρας μας είναι κατ’ αρχήν νόμιμη. Πολύ περισσότερο, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη, με την έννοια της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της τέχνης. Ανεξαρτήτως της όποιας ηθικής απαξίας μπορεί να αποδίδεται στον πορνογραφικό λόγο από συντηρητικότερες πεποιθήσεις, η σύγχρονη νομική πραγματικότητα οφείλει να προστατεύει την πορνογραφία, είτε πρόκειται για επαγγελματική είτε για ερασιτεχνική απασχόληση, καθώς και το δικαίωμα των εμπλεκομένων μερών να κερδοσκοπούν από αυτήν.

            Βασική προϋπόθεση προς τούτο είναι όμως το πορνογραφικό υλικό να έχει τη συναίνεση όλων των εμπλεκομένων μερών και φυσικά να μην θίγει την δημόσια τάξη. Έτσι, κατωτέρω θα δούμε δύο ακόμη κατηγορίες, πέρα από την εκδικητική πορνογραφία, αθέμιτης διακίνησης πορνογραφικού υλικού.

  1. Σεξουαλικός Εκβιασμός (Sextortion)

Η πιο «συγγενική» μορφή της εκδικητικής πορνογραφίας είναι ο σεξουαλικός εκβιασμός (γνωστός κι ως «Sextortion»).

Μέσω συνήθως ψεύτικων προφίλ (fake accounts) σε λογαριασμούς μέσων κοινωνικής δικτύωσης, χρήστες προσεγγίζονται από φαινομενικά αρκετά ελκυστικά πρόσωπα του αυτού ή του αντιθέτου φύλου, κι αφού εκμαιεύσουν την εμπιστοσύνη των χρηστών, αξιώνουν υλικό ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, φωτογραφιών ή βίντεο, το οποίο έχει σεξουαλικό περιεχόμενο. Μόλις όμως αποκτηθεί το υλικό αυτό στην κατοχή του χρήστη του ψεύτικου προφίλ, η κατάσταση αλλάζει άρδην και ο άδολος χρήστης που το έστειλε βρίσκεται στην συγκλονιστικά δυσάρεστη θέση να εκβιάζεται είτε για οικονομικά ανταλλάγματα είτε για σεξουαλικά ανταλλάγματα, όπως παραγωγή πρωτότυπου πορνογραφικού υλικού, υπό την απειλή της ανάρτησης του αρχικού υλικού στο διαδίκτυο. Φυσικά, ο σεξουαλικός εκβιασμός δεν απαιτεί απαραίτητα τη χρήση μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αφού και παλαιότερα απαντώνταν ως φαινόμενο, πλην όμως σήμερα, λόγω ακριβώς της αυξημένης χρήσης μέσων κοινωνικής δικτύωσης, έχει ενταθεί σημαντικά.

Προφανώς, η πρόληψη αποτελεί το κύριο μέσο προστασίας των χρηστών, που κατά κανόνα είναι νεαρής ηλικίας, αν και, όπως τονίστηκε και στο προηγούμενο άρθρο, η επανειλημμένη επισήμανση της πρόληψης τείνει, εσφαλμένα, να δημιουργεί την εντύπωση της αναστροφής της απόδοσης ευθύνης στο θύμα αντί του θύτη. Το ευτυχές είναι ότι σε συντριπτική πλειονότητα, οι απειλές τύπου sextortion αποδεικνύονται άνευ αντικρίσματος. Παρά ταύτα, δυστυχώς, από την απόκτηση του υλικού από τον κακόβουλο χρήστη, δεν υπάρχει ουδεμία εγγύηση ότι το υλικό δεν θα αναρτηθεί, ούτε κι ότι φυσικά, ακόμη κι αν κατέβει από τον αρχικό χρήστη, δεν θα παραμείνει, σε κάποια μορφή, στο αχανές διαδίκτυο. Παρά ταύτα, σε γενικές γραμμές, συστήνεται η διακοπή της επικοινωνίας με τον κακόβουλο χρήστη, η διατήρηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου όγκου αποδεικτικών στοιχείων (συνομιλίες και υλικό που ανταλλάχθηκε), η άμεση απεύθυνση στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και η υποβολή μήνυσης κατά παντός υπευθύνου, αλλά και η αναφορά και το μπλοκάρισμα του χρήστη στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης, για την προστασία, στο μέτρο του εφικτού, τρίτων ανυποψίαστων χρηστών. Η εξεύρεση των κακόβουλων χρηστών δεν είναι πάντοτε εύκολη, αλλά είναι πάντοτε πιθανή, εφ’ όσον υπάρχει επαρκές αποδεικτικό υλικό και τα αντανακλαστικά είναι άμεσα.

Στο ενδεχόμενο δε της εξεύρεσης του δράστη, εκτός από την ποινική δίωξη που θα του ασκηθεί, κατ’ άρθρ. 385 ή 386 του Π.Κ., κατά περίπτωση, το θύμα διατηρεί όλα τα δικαιώματά του για να αξιώσει την αποζημίωσή του για την ηθική του βλάβη.

  • Παιδική Πορνογραφία

Η κατοχή και διακίνηση πορνογραφίας ανηλίκων αποτελεί αναμφισβήτητα την ειδεχθέστερη μορφή διακίνησης –και λήψης-  πορνογραφικού υλικού. Το θλιβερότερο δε είναι το γεγονός ότι κι αυτό το φαινόμενο ακολουθεί το μοτίβο των δύο προηγούμενων σχημάτων, όπου η αλματώδης τεχνολογική ανάπτυξη έχει επιβοηθήσει, ακούσια, με αποτέλεσμα να ενταθεί η σχετική δραστηριότητα παγκοσμίως.

Η διακίνηση έχει παρατηρηθεί ότι λαμβάνει χώρα είτε με κατ’ αρχήν αθώα ηλεκτρονικά μέσα (email) ή μέσω ειδικών πλατφορμών περιορισμένης πρόσβασης ή και μέσω ηλεκτρονικών σελίδων που λειτουργούν στο λεγόμενο «dark web». Κι ενώ μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν σχετικά εύκολο να εντοπιστεί το ψηφιακό αποτύπωμα των χρηστών, παρά την όποια ανωνυμία προσφέρει θεωρητικά το διαδίκτυο, μέσω της διεύθυνσης ΙΡ, έχουν αναπτυχθεί τον τελευταίο καιρό μορφές τεχνικής απόκρυψης που καθιστούν εξαιρετικά δύσκολο το έργο των αρχών. Φυσικά, η ανάπτυξη της τεχνολογίας επιδρά αμφιμερώς, καθώς με κάθε νέα μορφή απόκρυψης των πρακτικών αυτών, εμφανίζονται και νέες μορφές αποκρυπτογράφησης αλλά κι εξιχνίασης.

Σε κάθε περίπτωση, ο Έλληνας Νομοθέτης έχει επιδείξει τουλάχιστον συγκριτικά εξαιρετικά αντανακλαστικά ως προς την ιδιαίτερα επαχθή αυτή πρακτική και ποινικοποιεί την πρακτική αυτή με τα άρθρα 337 («Προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας»), 339 («Αποπλάνηση παιδιών»), 342 («Κατάχρηση ανηλίκων σε ασέλγεια»), 348Α («Πορνογραφία ανηλίκων» και 351Α («Ασέλγεια με ανήλικο έναντι αμοιβής») του Ποινικού Κώδικα. Σημειώνεται ότι γεννώνται και οι σχετικές αστικές αξιώσεις από το ανήλικο θύμα και τους οικείους του.

Για περισσότερες πληροφορίες και προσωπικό ραντεβού με εξειδικευμένο δικηγόρο επικοινωνήστε στα τηλ. 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

REVENGE PORN:

ΤΙ ΕΙΝΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙ

            Με αφορμή την αποκάλυψη της καταγγελίας και της κίνησης ποινικής διαδικασίας που αφορά σε γνωστό τηλεπαρουσιαστή ακριβώς για revenge porn (η λεγόμενη εκδικητική πορνογραφία), ο όρος πρωτοστατεί το τελευταίο εικοσιτετράωρο στα μέσα ενημέρωσης και στα social media και βρίσκεται στο προσκήνιο της επικαιρότητας. Πέρα από την απερίφραστη κατακραυγή τέτοιων πρακτικών, είναι σκόπιμο, με αφορμή αυτό το περιστατικό, να δοθεί έμφαση στο σε τί ακριβώς συνίσταται η πρακτική αυτή, στους λόγους για τους οποίους είναι επικίνδυνη και στα μέσα προστασίας που παρέχονται για την προστασία των θυμάτων.

            Τί είναι, λοιπόν, το revenge porn;

            Πρόκειται για την πρακτική της διαδικτυακής ανάρτησης προσωπικών φωτογραφιών και βίντεο με σεξουαλικό περιεχόμενο, με στόχο τον εξευτελισμό του θύματος. Η ανάρτηση αυτή πραγματοποιείται προφανώς δίχως την συναίνεση ή συγκατάθεση του θύματος. Το φαινόμενο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την αλματώδη ανάπτυξη της τεχνολογίας που ακουσίως προσέφερε τα μέσα για τη διευκόλυνση αφ’ ενός της απόκτησης τέτοιου υλικού κι αφ’ ετέρου της ανάρτησης και διάδοσής του στο διαδίκτυο, κυρίως (όχι όμως αποκλειστικώς) σε ιστοσελίδες πορνογραφικού περιεχομένου. Πρόκειται πραγματικά για ένα «σημείο» της εποχής. Κατά συντριπτική πλειοψηφία αφορά γυναίκες (εκτιμάται το 90% των περιπτώσεων), ώστε να είναι δόκιμο – κι όχι γενίκευση – να αναφερθούμε στο φαινόμενο ως μία νέα μορφή της έμφυλης βίας. Κατ’ αρχήν είναι το αποτέλεσμα μίας ατυχούς έκβασης μίας ερωτικής σχέσης, όπου ο σύντροφος, που είναι κάτοχος υλικού σεξουαλικού περιεχομένου της τέως συντρόφου του, αναρτά το εν λόγω υλικό στο διαδίκτυο για εκδίκηση. Το σχήμα αυτό αποτελεί και τον κανόνα των περιπτώσεων, εξ ου και το όνομα «revenge porn» αν και ο σκοπός της ανάρτησης δεν αποκλείεται να είναι διάφορος του εξευτελισμού (π.χ. εκβιασμός για οικονομικό ή άλλο όφελος).

            Γιατί είναι επικίνδυνο;

            Το πρώτον, ως ήδη αναφέρθηκε, πρόκειται για ένα φαινόμενο έμφυλης βίας, ώστε δικαίως να λογίζεται ως κακοποιητική πράξη αυτή καθαυτή.

            Επίσης, συνήθως η τέλεση τέτοιων πρακτικών είναι αιφνιδιαστική για το θύμα, που κατά κανόνα είναι εντελώς ανυποψίαστο, καθώς προέρχεται κατά κανόνα από έναν (τέως) σύντροφο, ήτοι ένα πρόσωπο που μέχρι πρότινος έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης του θύματος και θα ήταν υπό φυσιολογικές συνθήκες υπεράνω πάσης υποψίας. Δεν αποκλείεται βέβαια το υλικό αυτό να υποκλαπεί από το θύμα μέσω ηλεκτρονικών μέσων, αλλά και πάλι, τούτο αρκετές φορές είναι αποτέλεσμα της γνώσης του θύτη των κωδικών ασφαλείας του θύματος, το οποίο είναι επίσης αποτέλεσμα της οικειότητας που είχε δημιουργηθεί από τη σχέση αυτή.

            Πέραν τούτου, όμως, στη σύγχρονη αυτή εποχή που διανύουμε, η ταχύτατη διάδοση της πληροφορίας οδηγεί σε ένα αναπόδραστο και θλιβερό αποτέλεσμα: το υλικό αυτό, αφότου αναρτηθεί, έχει την «τάση» να διαχέεται, να μεταφορτώνεται από χρήστες και να αποθηκεύεται σε άλλες συσκευές και να αναρτάται εκ νέου σε άλλες σελίδες, κι αυτό με ρυθμό εκθετικό, ιδίως όταν πρόκειται για επώνυμα πρόσωπα. Τουτέστιν, εφ’ όσον το υλικό αναρτηθεί, ακόμη κι αν αργότερα κατέβει από τον αρχικό χρήστη, δεν υπάρχει καμία απολύτως εγγύηση ότι το υλικό θα παύσει να υπάρχει αναρτημένο κάπου αλλού στο αχανές διαδίκτυο.

            Η επικινδυνότητα της πρακτικής όμως έγκειται στις συνέπειες, ψυχολογικές κι όχι μόνον, που συνεπάγονται για το θύμα· το σοκ, ο εξευτελισμός, η γελοιοποίηση, η ντροπή και ο ενδεχόμενος δημόσιος στιγματισμός και περιθωριοποίηση είναι μία κατάσταση που καλείται να βιώσει το θύμα από τη στιγμή της ανάρτησης κι εντεύθεν για το υπόλοιπο της ζωής του. Ακόμη κι αν η ανθρώπινη προσέγγιση του ζητήματος προφανώς και δεν επιτρέπει οποιαδήποτε μομφή κατά του θύματος, η πίεση που εξ αντικειμένου ασκείται σε αυτό πολλές φορές μπορεί να αποδειχθεί αφόρητη, όπως δυστυχώς δεικνύει η εμπειρία, και να θέσει προσχώματα σε προσωπικό, κοινωνικό κι επαγγελματικό ακόμη επίπεδο. Μάλιστα, καθώς το φαινόμενο, με την εξέλιξη της τεχνολογίας, γιγαντώνεται, δυστυχώς υπάρχουν και ορισμένες περιπτώσεις όπου η πίεση για το θύμα αποδεικνύεται τόσο έντονη που σημειώνονται και περιπτώσεις (δυστυχώς κι επιτυχημένων) αποπειρών αυτοκτονίας.

            Πώς μπορεί κανείς να προστατευθεί;

            Δυστυχώς, η εξέλιξη της τεχνολογίας είναι φρενήρης, σε σημείο που ο ήδη χαμηλών αντανακλαστικών Έλληνας Νομοθέτης έχει βρεθεί σήμερα πίσω από το φαινόμενο. Έτσι, η διάταξη του άρθρ. 370Α του Ποινικού Κώδικα προσφέρει μία αδρή περιγραφή του φαινομένου, χωρίς όμως να φωτογραφίζεται η εκδικητική πορνογραφία ως ιδιαίτερη εγκληματική πράξη, χωρίς καν να λαμβάνεται υπ’ όψιν το στοιχείο της σεξουαλικής φύσης του εγκλήματος ώστε να κατατάσσεται στα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και χωρίς να αναγνωρίζεται η φύσης της πράξης ως μορφή έμφυλης βίας. Στην πραγματικότητα το εν λόγω άρθρο αφορά κατά κυριολεξία την «παραβίαση απορρήτου», της οποίας, προφανώς, η ηθική απαξία δεν έχει την ίδια βαρύτητα, αλλά και η ποινική αντιμετώπιση είναι πιο «ελαφρά».

            Σημειωτέον ότι ούτε ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία των (Προσωπικών) Δεδομένων προσφέρει λύσεις στο συγκεκριμένο ζήτημα.

            Παρά ταύτα, και με δεδομένο ότι η πρόληψη αφ’ ενός δεν είναι πάντοτε εφικτή κι αφ’ ετέρου διότι η απαίτηση της πρόληψης έχει εγγενώς χαρακτήρα μομφής κατά του θύματος, η λύση πρέπει να εκπηγάσει από την ίδια την κοινωνία και τα πρότυπά της. Συγκεκριμένα, η κοινωνική συνείδηση πρέπει να ωθεί και να καθοδηγεί τα θύματα στην καταγγελία τέτοιων συμπεριφορών, ώστε η ποινική δικαιοσύνη, στο βαθμό του εφικτού, να επιλαμβάνεται και να τιμωρεί τις συμπεριφορές αυτές.

            Εδώ, θα πρέπει να γίνει μνεία, εν είδει κατακλείδας, σε μία «φωτεινή αχτίδα» που διαφαίνεται όσον αφορά το φαινόμενο της εκδικητικής πορνογραφίας· τα τελευταία χρόνια, κινήματα όπως το #metoo έχουν αναπτύξει την κοινωνική ενσυναίσθηση και ευαισθητοποίηση απέναντι στα θύματα έμφυλης βίας. Μάλιστα, η εμφατική διαδικτυακή παρουσία των κινημάτων αυτών στα social media δημιουργεί γρήγορα αντανακλαστικά για την ανάδειξη περιπτώσεων όπως και αυτή του γνωστού τηλεπαρουσιαστή, αλλά και για την κατάδειξη και κατακραυγή τέτοιου είδους ανθρώπων και συμπεριφορών, μαζικά και συντονισμένα, ώστε πλέον οι θύτες να οδηγούνται στην περιθωριοποίηση έμπρακτα και τα θύματα να βιώνουν μία μαζική συμπαράσταση και υποστήριξη, ψυχική και έμπρακτη, ώστε αντί να στιγματίζονται τα θύματα, να στιγματίζονται οι θύτες. Διότι η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας έχει δύο πλευρές και η εκδοχή αυτή της χρήσης του διαδικτύου για προώθηση δράσεων και κινητοποιήσεων αυτών, μέσω των social media, έρχεται «μπούμερανγκ» κατά του θύτη.

            Σε κάθε περίπτωση, φαινόμενα εκδικητικής πορνογραφίας ήταν και παραμένουν κατακριτέα· αποκαλύψεις, όμως, όπως η προκείμενη, που δίδει αφορμή στον παρόντα διάλογο, ίσως δημιουργήσουν τις συνθήκες για έναν νομοθετικής περιωπής πλέον διάλογο, ώστε να θεσπιστεί, αισίως, ένα νομοθετικό πλαίσιο προστασίας του θύματος και τιμωρία των δραστών, σύγχρονο, ικανό και επαρκές.

Τέλος, να σημειωθεί ότι το θύμα εκτός από τη φυλάκιση -ποινική τιμωρία του δράστη- μπορεί να ζητήσει και χρηματική ικανοποίηση-αποζημίωση για την ηθική του βλάβη.

Για περισσότερες πληροφορίες και προσωπικό ραντεβού με εξειδικευμένο δικηγόρο επικοινωνήστε στα τηλ. 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Απόκτηση ακινήτου από ηλεκτρονικό πλειστηριασμό:

Ασφαλής ή ριψοκίνδυνη επένδυση κεφαλαίων;

Ο αναγκαστικός πλειστηριασμός ακινήτου αποτελεί μια ιδιόρρυθμη σύμβαση πώλησης και θεμελιώνει για τον υπερθεματιστή (δηλαδή τον ενδιαφερόμενο που πλειοδότησε κατά την διαδικασία του πλειστηριασμού) παράγωγο τρόπο κτήσης κυριότητας, καθώς στηρίζεται στο προϋπάρχον δικαίωμα του προηγούμενου κυρίου. Δηλαδή, για την απόκτηση της κυριότητας από τον νέο δικαιούχο, προαπαιτείται ότι το ακίνητο πράγματι ανήκε στην ιδιοκτησία του οφειλέτη, κατά του οποίου διενεργήθηκε ο πλειστηριασμός.

Περαιτέρω, μετά την κατακύρωση, ο υπερθεματιστής διαδέχεται τον προκάτοχό του στα δικαιώματα που διατηρούσε εκείνος επί του εκπλειστηριασθέντος ακινήτου, ενώ επίσης εκ του νόμου προβλέπεται ότι «η καταβολή του πλειστηριάσματος από τον υπερθεματιστή επιφέρει απόσβεση της υποθήκης ή προσημείωσης που υπάρχει επάνω στο ακίνητο» (ΑΚ 1005 παρ. 3, εδ. α΄).

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι σκόπιμο να έχει προηγηθεί ενδελεχής έλεγχος της νομικής κατάστασης του ακινήτου που σκοπεύει ο ενδιαφερόμενος πλειοδότης να διεκδικήσει.

Και τούτο, διότι, εκτός από τα εμπράγματα βάρη που -πιθανότατα- φέρει το ακίνητο, και τα οποία θα αποσβεθούν με την καταβολή του πλειστηριάσματος, υπάρχει περίπτωση να εκκρεμούν τόσο δικαστικές διαμάχες που αφορούν είτε στην εγκυρότητα της διαδικασίας του πλειστηριασμού (οπότε εκκρεμούν ανακοπές κατά των πράξεων εκτέλεσης, κατά του ίδιου του εκτελεστού τίτλου ή της διαδικασίας), είτε στην κυριότητα αυτή καθ’ αυτή του οφειλέτη (οπότε εκκρεμεί διεκδικητική αγωγή ασκούμενη από τον καλόπιστο τρίτο- κύριο του ακινήτου). Στην τελευταία μάλιστα περίπτωση, η προθεσμία για την άσκηση της διεκδικητικής αγωγής συνίσταται στα πέντε έτη από την μεταγραφή της περίληψης της κατακυρωτικής έκθεσης του ακινήτου, διότι τότε θεμελιώνεται το πρώτον η προσβολή του δικαιώματος του πραγματικού κυρίου. Επίσης σημαντικό είναι να γνωρίζει ο υποψήφιος αγοραστής/ πλειοδότης αν υφίστανται δουλείες επί του ακινήτου (με κύρια την δουλεία οικήσεως) ή κάποια ενεργή μίσθωση, στην περίπτωση δε αυτή, τι είδους και πότε λήγει, ώστε να γνωρίζει εκ προοιμίου αν θα μπορεί άμεσα να αξιοποιήσει το ακίνητο που θα αποκτήσει. Ενδιαφέρον επίσης υπάρχει για το αν το ακίνητο «βαρύνεται» με έξοδα, φόρους και τέλη, και σε ποιο βαθμό γι’ αυτά ευθύνεται ο νέος δικαιοπάροχος         

Σε ορισμένες από τις ανωτέρω περιπτώσεις, μπορεί τελικώς να ανατραπεί ο πλειστηριασμός και κατ’ επέκταση η κατακύρωση του ακινήτου στον υπερθεματιστή, ο οποίος μπορεί όντως να είναι καλόπιστος, αλλά παρόλα αυτά να χάσει την κυριότητα και τα κεφάλαια που διέθεσε για την απόκτηση του ακινήτου, οπότε θα αναγκαστεί να εμπλακεί σε κοστοβόρους και χρονοβόρους δικαστικούς αγώνες, προκειμένου να του επιστραφεί τουλάχιστον το καταβληθέν κεφάλαιο.

Προκειμένου να αποφευχθούν τέτοιου είδους δυσάρεστες «εκπλήξεις» είναι επιβεβλημένο να προηγείται της συμμετοχής στη διαδικασία του πλειστηριασμού ένας ενδελεχής έλεγχος τίτλων, αλλά και της νομικής κατάστασης του ακινήτου, όπως ακριβώς συμβαίνει προτού προχωρήσει ένας αγοραστής σε μια «κλασική» αγοραπωλησία.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε και μιλήστε απ’ ευθείας με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 2108811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Αποζημίωση για ματαίωση γάμου

Ένα από τα πιο σημαντικά και καθοριστικά βήματα στην ζωή ενός ανθρώπου είναι η σύναψη γάμου και η δημιουργία οικογένειας. Η υπόσχεση για την τέλεση ενός γάμου αποτελεί πνευματική και συναισθηματική επένδυση, ενώ ταυτόχρονα, όσον αφορά στα πρακτικά ζητήματα, αποτελεί και μια απολύτως οικονομική επένδυση και κίνηση.

Ένα ζευγάρι, δηλαδή, που αποφασίζει να προχωρήσει σε γάμο, είτε πολιτικό είτε θρησκευτικό, πέρα από το γεγονός ότι το ένα μέρος εμπιστεύεται το άλλο με την υπόλοιπη ζωή του, προχωράει και σε κάποια οικονομικά ανοίγματα προκειμένου να υλοποιηθεί ο γάμος, τα οποία πολλές φορές είναι και ιδιαιτέρως σημαντικά.

 Υπάρχουν, όμως, περιπτώσεις που εντελώς ξαφνικά και βίαια ένα από τα δύο μέρη αποφασίζει να τερματίσει όλα τα παραπάνω, με αποτέλεσμα το άλλο μέρος να βρεθεί ψυχολογικά και κοινωνικά εκτεθειμένο, αλλά και να πληχθεί οικονομικά.

Μπορεί να μην αποτελεί την πρώτη σκέψη κάποιου όταν βρεθεί στη δυσμενή θέση να ματαιώσει τον γάμο του, αλλά η αλήθεια είναι ότι μπορεί και πρέπει να αποζημιωθεί, τόσο για την ηθική βλάβη όσο και για την χρηματική απώλεια που είχε.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, η ξαφνική, βάναυση και αναίτια υπαναχώρηση από την τέλεση του γάμου αποτελεί ευθεία προσβολή της προσωπικότητας του άλλου, και σύμφωνα με την 57 ΑΚ, «όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί αυτή στο μέλλον».

 Πράγματι, σε περίπτωση που λίγο πριν από την τέλεση του γάμου, το ένα από τα μέρη υπαναχωρήσει, το πλήγμα είναι τόσο ισχυρό που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε χρόνια ψυχολογικά ζητήματα. Το άτομο προσβάλλεται στον πυρήνα της αξιοπρέπειάς του, καθώς εκτίθεται στον κοινωνικό του περίγυρο (ειδικά στις κλειστές κοινωνίες) και πλήττεται βάναυσα η τιμή και η υπόληψή του.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την 59 ΑΚ και στην περίπτωση του της 57 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφασή του, μπορεί να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί. Η ικανοποίηση μπορεί να είναι οποιασδήποτε φύσεως κρίνει το δικαστήριο, δηλαδή μπορεί να είναι η πληρωμή κάποιου χρηματικού ποσού, ένα δημοσίευμα με το οποίο ο υπαίτιος θα ζητάει δημοσίως συγγνώμη ή οτιδήποτε άλλο επιβάλλουν οι περιστάσεις.

Σημαντικό επιβαρυντικό παράγοντα αποτελεί τυχόν εγκυμοσύνης της υποψήφιας συζύγου (όταν εκείνη είναι η παθούσα). Για το ζήτημα έχει αποφανθεί η δικαιοσύνη εδώ και αρκετά χρόνια με την υπ’ αριθμ. 259/2016 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς να είναι καταπέλτης, επιδικάζοντας σε υποψήφια σύζυγο, που βρισκόταν σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης, ποσό ύψους 8.000 ευρώ ως αποζημίωση για ηθική βλάβη από τον άνδρα που αποφάσισε ανήμερα του γάμου να της ανακοινώσει ότι δεν θα προχωρήσει σε αυτόν, αδιαφορώντας τελείως για εκείνη και το κυοφορούμενο στο εξής.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα της εν λόγω απόφασης αποτελεί το εξής: «Το γεγονός αυτό υπήρξε ιδιαιτέρως σκληρό για την ενάγουσα, η οποία ευρισκόμενη σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης, είχε την επιπλέον υποχρέωση να ενημερώσει το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον της (να σημειωθεί ότι μεταξύ των καλεσμένων ήταν και στενοί συγγενείς της, κάτοικοι εξωτερικού, οι οποίοι είχαν έλθει στη Ελλάδα) για την ξαφνική ματαίωση του γάμου της. Έκτοτε δε, ο εναγόμενος διέκοψε τη συμβίωσή του με την ενάγουσα και την εγκατέλειψε, χωρίς να ενδιαφερθεί για την πορεία της εγκυμοσύνης της και για τον τοκετό…»

 Έπειτα, όπως προείπαμε, στην πορεία της προετοιμασίας ενός γάμου, γίνονται σημαντικές χρηματικές επενδύσεις, οι οποίες ανέρχονται σε αρκετές χιλιάδες ευρώ. Και σε αυτή την περίπτωση ο παθών μπορεί να ζητήσει από τον υπαίτιο αποζημίωση για την απώλεια χρήματων που είχε με βάση τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (914 ΑΚ επ.) εκτός από την αποζημίωση για τη στενοχώρια και την προσβολή από τη ματαίωση.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Αποζημίωση από τροχαίο

Παρότι, δυστυχώς, η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις στον αριθμό τροχαίων ατυχημάτων κάθε χρόνο, ελάχιστοι γνωρίζουν τα δικαιώματα αποζημίωσης που έχουν για τις υλικές ζημίες, τις σωματικές βλάβες αλλά και για την ηθική βλάβη που υφίσταται κάποιος που εμπλέκεται σε τροχαίο ατύχημα.

Ως αποτέλεσμα, οι περισσότεροι αποζημιώνονται περιορισμένα αν όχι ελάχιστα. Επίσης, επειδή είναι γνωστό ότι η δικαιοσύνη στη χώρα μας είναι αργοκίνητη, υπάρχει η εύλογη πεποίθηση ότι θα πάρει χρόνια μέχρι μια αγωγή αποζημίωσης να προχωρήσει και να αποδώσει καρπούς. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει, καθώς τέτοιας φύσεως αγωγές κινούνται πολύ πιο γρήγορα, και μάλιστα αν η αγωγή ασκηθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου είναι δυνατόν να συζητηθεί ακόμη και μέσα σε ένα τρίμηνο από την κατάθεσή της.

Αρχικά, αποζημίωση δικαιούνται τόσο ο  παθών οδηγός ή/και ιδιοκτήτης του οχήματος που ενεπλάκη στο ατύχημα, όσο και οποιοσδήποτε τρίτος μπορεί να έπαθε κάποια βλάβη από το ατύχημα αυτό. Από την άλλη πλευρά, υπόχρεος προς αποζημίωση είναι ο ιδιοκτήτης και ο οδηγός του οχήματος που προκάλεσε τη ζημία, αλλά και η ασφαλιστική εταιρεία στην οποία το όχημα αυτό είναι ασφαλισμένο. Η ευθύνη αυτών είναι εις ολόκληρον, δηλαδή μπορείς να ζητήσεις ολόκληρο το χρηματικό ποσό από οποιονδήποτε επιλέγεις.

Έπειτα, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η αξίωση για αποζημίωση από τροχαίο ατύχημα, τόσο εναντίον του ζημιώσαντος παραγράφεται εντός πενταετίας από το συμβάν ενώ εναντίον της ασφαλιστικής εταιρίας που τον καλύπτει, παραγράφεται εντός διετίας! Σε περίπτωση, λοιπόν, που δεν ασκηθεί η αγωγή εμπρόθεσμα, η αξίωση παύει να είναι δικαστικά επιδιώξιμη, εκτός κι αν θεωρηθεί ότι για το ποσό που οφείλεται έχει υπάρξει παράνομος πλουτισμός του υπαιτίου και ο πλουτισμός αυτός σώζεται… Επομένως, δεν θα πρέπει ο παθών να αφήσει το ζήτημα στην τύχη του επ’ αόριστον ούτε να ενδώσει στην πίεση που ενδεχομένως θα ασκήσει η ασφαλιστική εταιρεία του ζημιώσαντος για την επίτευξη κάποιας εξωδικαστικής συμφωνίας.

Γιατί, όμως, να μην προτιμήσει κάποιος μια απευθείας συμφωνία με την ασφαλιστική εταιρεία; Μα φυσικά επειδή το ποσό που θα λάβει από αυτή την συμφωνία σε σχέση με το ποσό που θα του επιδίκαζε το δικαστήριο δυνάμει αγωγής αποζημίωσης είναι εξαιρετικά χαμηλότερο. Αυτό συμβαίνει διότι οι ασφαλιστικές καλύπτουν πολύ συγκεκριμένα ποσά τα οποία αφορούν αυστηρά υλικές ζημίες και τραυματισμούς. Ωστόσο, ως γνωστόν, ένα τροχαίο ατύχημα, και δη ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, συνήθως προκαλεί πολλά περαιτέρω προβλήματα για τα οποία θα χρειαστεί να δαπανηθούν διόλου ευκαταφρόνητα ποσά, τα οποία μόνον ένας έμπειρος δικαστής αυτοκινήτων μπορεί να αντιληφθεί και να κοστολογήσει αναλόγως.

Επιπλέον όλα αυτά δεν αργούν όπως παλιότερα.

Είναι δυνατόν σε λίγους μήνες να υπάρχει δικαστική απόφαση για όλα αυτά!

Επομένως, με την αγωγή είναι δυνατόν να διεκδικήσει κάποιος χρήματα που να αντιστοιχούν

  • στο ποσό κατά το οποίο μειώθηκε η εμπορική αξία του οχήματος,
  • σε δαπάνες για την χρήση ταξί ή την μίσθωση οχήματος λόγω της στέρησης του οχήματος,
  • στην αξία τυχόν καταστραφέντα προσωπικά είδη (κινητό, ρούχα, γυαλιά, κοσμήματα),
  • σε νοσήλια ή μελλοντικά νοσήλια (αν είναι βέβαιο ότι θα χρειαστούν στο μέλλον νέες επεμβάσεις κτλ),
  • σε δαπάνες για αποκλειστικές νοσοκόμες ή και οικιακές βοηθούς (σε περίπτωση που ο παθών χρειαστεί βοήθεια και στο σπίτι),
  • σε δαπάνες για βελτιωμένη διατροφή (καθώς είναι πιθανόν ο παθών να χρειαστεί να ακολουθήσει ειδική διατροφή λόγω τραυματισμού),
  • σε χρήματα που αντιστοιχούν σε απώλεια εισοδήματος, δηλαδή στα χρήματα που κατά προσέγγιση θα αποκόμιζε ο παθών από την εργασία του υπό φυσιολογικές συνθήκες, δηλαδή σε περίπτωση που δεν είχε συμβεί το τροχαίο.

Τέλος, το δικαστήριο κατά κόρον επιδικάζει και ποσά για την ηθική βλάβη την οποία υφίσταται κάποιος, δηλαδή, την ταλαιπωρία, την θλίψη και την στεναχώρια που βιώνει ως συνέπεια του τροχαίου.

Ακόμη, η ασφαλιστική εταιρεία, είναι πιθανόν ενόψει της συζήτησης της αγωγής, και προκειμένου να αποφύγει τα δικαστικά έξοδα μια αγωγής αποζημίωσης, να κάνει πιο αξιόλογες προτάσεις προς τον παθόντα. Η αγωγή, δηλαδή, μπορεί να λειτουργήσει ως «μοχλός πίεσης» προς την εξεύρεση μια συμφέρουσας εξωδικαστικής συμφωνίας.

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να απευθυνθείτε άμεσα σε έμπειρο στα τροχαία ατυχήματα δικηγόρο ώστε να σας καθοδηγήσει σωστά από την αρχή, ήτοι την κατάθεση σας στην τροχαία, μέχρι την εκδίκαση της αγωγής ή την τυχόν συμβιβαστική λύση που μπορεί να επιτευχθεί με την ασφαλιστική εταιρεία.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Βρισιές, προσβολές, ψευτιές, χτυπήματα, σπρωξίματα…

Η εξύβριση, η δυσφήμιση και η συκοφαντική δυσφήμιση είναι νομικές έννοιες που πολλές φορές συγχέονται.

Σύμφωνα με το άρθρο 362 ΠΚ, του νέου Ποινικού Κώδικα (Ν. 4619/2019) το έγκλημα της δυσφήμισης έχει ως εξής: «Όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή. Αν η πράξη τελέστηκε δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω διαδικτύου, επιβάλλεται φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή.»

Όσον αφορά στην συκοφαντική δυσφήμιση,  το άρθρο 363 ΠΚ προβλέπει ότι «Αν στην περίπτωση του προηγούμενου άρθρου (362 ΠΚ), το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή και αν τελεί την πράξη δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω του διαδικτύου, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή.»

Τέλος, η εξύβριση αποτελεί επικουρικό έγκλημα, καθώς το άρθρο 361 ΠΚ αναφέρει: «Όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις της δυσφήμησης (άρθρα 362 και 363), προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή με έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο τιμωρείται με φυλάκιση έως έξι μήνες ή χρηματική ποινή. Αν τελεί την πράξη δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω διαδικτύου, επιβάλλεται φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή.»

Κατά το δε άρθρο 367 ΠΚ «1. Δεν αποτελούν άδικη πράξη: α) οι δυσμενείς κρίσεις για επιστημονικές, καλλιτεχνικές ή επαγγελματικές εργασίες, β) οι δυσμενείς εκφράσεις που περιέχονται σε έγγραφο δημόσιας αρχής για αντικείμενα που ανάγονται στον κύκλο της υπηρεσίας της, γ) οι εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νόμιμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον και δ) σε ανάλογες περιπτώσεις. 2. Η προηγούμενη διάταξη δεν εφαρμόζεται: α) όταν οι παραπάνω κρίσεις και εκδηλώσεις περιέχουν τα συστατικά στοιχεία της πράξης του άρθρου 363 και β) αν από τον τρόπο που πραγματοποιήθηκε ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε ή δυσφήμηση προκύπτει σκοπός εξύβρισης.»

Πέρα από την ποινική αντιμετώπιση των παραπάνω εγκλημάτων (τιμωρία με ποινή φυλάκισης), υφίστανται και αστικού δικαίου αξιώσεις, και πιο συγκεκριμένα, αξίωση αποζημίωσης. Ο παθών, δηλαδή, έχει τη δυνατότητα να στραφεί κατά του θύτη καταθέτοντας αγωγή ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων και μάλιστα με πολύ υψηλές προσδοκίες η αγωγή του να γίνει δεκτή εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις.

Κατά την 57 ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί αυτή στο μέλλον, ενώ, παράλληλα, η διάταξη αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (914 ΑΚ επ.)

Περαιτέρω, κατά την 59 ΑΚ και στην περίπτωση του της 57 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφασή του, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί. Η ικανοποίηση μπορεί να είναι οποιασδήποτε φύσεως κρίνει το δικαστήριο, δηλαδή μπορεί να είναι η πληρωμή κάποιου χρηματικού ποσού, ένα δημοσίευμα με το οποίο ο υπαίτιος θα ζητάει δημοσίως συγγνώμη ή οτιδήποτε άλλο επιβάλλουν οι περιστάσεις.

Με την πάροδο των ετών και τις αλλαγές στη ζωή μας και την κοινωνία, ερχόμαστε αντιμέτωποι με νέους τρόπους και μορφές στοιχειοθέτησης των ανωτέρω αδικημάτων, τα οποία είναι, συνήθως, αλληλένδετα. Η νομολογία καλείται να ερμηνεύσει και να στοιχειοθετήσει ανάλογα με τα σημεία των καιρών τα εν λόγω αδικήματα, τα οποία έχουν, εκ των πραγμάτων, έντονο κοινωνικό χαρακτήρα.

Η πρόσφατη υπ’ αριθμ. 18/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιά, παραδείγματος χάριν, η οποία αφορούσε υπόθεση προσβολής προσωπικότητας εργοδότη μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικής αλληλογραφίας εργαζομένης προς τρίτο πρόσωπο, έδωσε για μια ακόμη φορά τον ορισμό των εννοιών και έκρινε ότι

«… εξύβριση διαπράττει, όποιος προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, ενώ όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ισχυρίζεται ενώπιον τρίτου ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός, που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του, διαπράττει το έγκλημα της δυσφήμησης και αν το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε το ψεύδος, τότε διαπράττει το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης. Ως γεγονός, κατά τις παραπάνω διατάξεις, νοείται κάθε περιστατικό του εξωτερικού κόσμου ή αντίθετη προς την ηθική ή την ευπρέπεια σχέση ή συμπεριφορά, εφόσον ανάγονται στο παρελθόν ή στο παρόν και υποπίπτουν στις αισθήσεις, ώστε να είναι δεκτικά απόδειξης. Αντιθέτως, δεν συνιστά γεγονός η έκφραση γνώμης ή συγκεκριμένης αξιολογικής κρίσης ή άλλοι χαρακτηρισμοί, εκτός εάν τα παραπάνω σχετίζονται και συνδέονται άμεσα με γεγονός που συνιστά το κρίσιμο του αδικήματος στοιχείο, έτσι ώστε ουσιαστικά να προσδιορίζουν την ποσοτική και ποιοτική βαρύτητά του, πράγμα που δεν συμβαίνει, όταν εκφράζονται ή εκδηλώνονται ανεξάρτητα και άσχετα με τον τρόπο αυτό.

Συνιστά δε ισχυρισμό του γεγονότος κάθε σχετική μ’ αυτό ανακοίνωση, που βασίζεται είτε σε προσωπική αντίληψη ή γνώμη είτε σε υιοθέτηση της γνώμης άλλου. Αντίθετα, διάδοση γεγονότος συνιστά η περαιτέρω απλή μετάδοση της σχετικής ανακοίνωσης, που έγινε από άλλον. Για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της δυσφήμησης απαιτείται γνώση του δράστη ότι το ισχυριζόμενο ή διαδιδόμενο απ’ αυτόν ενώπιον τρίτου γεγονός είναι πρόσφορο – κατάλληλο να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη άλλου και θέληση ή αποδοχή του ίδιου να ισχυρισθεί ή να διαδώσει, ενώπιον τρίτου, το βλαπτικό για άλλον γεγονός, ενώ για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης απαιτείται, επιπλέον και γνώση του δράστη ότι το γεγονός είναι ψευδές. Έτσι, σε περίπτωση που ο δράστης δεν γνώριζε το ψεύδος του γεγονότος που ισχυρίσθηκε ή διέδωσε ή είχε αμφιβολίες γι’ αυτό, δεν στοιχειοθετείται μεν το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης σε βάρος άλλου, παραμένει όμως ως έγκλημα η απλή δυσφήμιση, κατ’ άρθρο 362 του Π.Κ., που προσβάλλει επίσης την προσωπικότητα του άλλου σε βαθμό μη ανεκτό από την έννομη τάξη. Ωστόσο ως αστικό αδίκημα, η δυσφήμηση θεμελιώνεται υποκειμενικά και σε απλή αμέλεια του δράστη και συνεπώς, όποιος από πρόθεση ή από αμέλεια ισχυρίζεται ή διαδίδει προς τρίτους, με οποιονδήποτε τρόπο γεγονότα που θίγουν την τιμή και την υπόληψη άλλου υπό την προαναφερόμενη έννοια, προσβάλλοντας παράνομα την προσωπικότητά του, έχει υποχρέωση, να τον αποζημιώσει και να ικανοποιήσει και την ηθική βλάβη του, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις προβλεπόμενες στο άρθρο 367 §1 του Π.Κ. περιπτώσεις, που αίρουν τον άδικο χαρακτήρα της πράξης του, τόσο ως ποινικό όσο και ως αστικό αδίκημα, αφού οι διατάξεις των άρθρων 361 – 367 Π.Κ. εφαρμόζονται αναλογικά για την ενότητα της έννομης τάξης και στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου (Α.Π. 611/2019, Α.Π. 343/2016 και Α.Π. 271/2012 όλες στην Τ.Ν.Π. “ΝΟΜΟΣ”).»

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Αποκτήματα γάμου χωρίς γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης

Ζευγάρι συνάπτει γάμο (θρησκευτικό ή πολιτικό) ή υπογράφει σύμφωνο συμβίωσης, αποκτά κατά τη διάρκεια του γάμου / της ισχύος του συμφώνου περιουσιακά στοιχεία και κάποια στιγμή ο γάμος καταλήγει σε διαζύγιο ή το σύμφωνο λύεται. Αυτή είναι μια περίπτωση στην οποία όλοι λίγο – πολύ γνωρίζουμε τι συμβαίνει, καθώς σύμφωνα με το άρθρο 1400 ΑΚ: «Αν ο γάμος λυθεί ή ακυρωθεί και η περιουσία του ενός συζύγου έχει, αφότου τελέσθηκε ο γάμος, αυξηθεί, ο άλλος σύζυγος, εφόσον συνέβαλε με οποιονδήποτε τρόπο στην αύξηση αυτή, δικαιούται να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από τη δική του συμβολή. Τεκμαίρεται ότι η συμβολή αυτή ανέρχεται στο ένα τρίτο της αύξησης, εκτός αν αποδειχθεί μεγαλύτερη ή μικρότερη ή καμία συμβολή.»

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις ζευγαριών (ετερόφυλων ή ομόφυλων), που για τους δικούς τους λόγους δεν προχωρούν σε σύναψη συμφώνου συμβίωσης και πολύ περισσότερο γάμου, ωστόσο περνούν πολλά χρόνια μαζί (κάποιες φορές ζουν ο ένας δίπλα στον άλλο για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που θα λέγαμε ότι περνούν μαζί «μια ολόκληρη ζωή»). Στη διάρκεια της κοινής τους ζωής, είναι λογικό να υπάρξουν αλλαγές στην περιουσιακή κατάσταση αμφότερων ή του ενός εκ των δύο, και στα πλαίσια της εμπιστοσύνης, της εκτίμησης και της μεταξύ τους αγάπης είναι πιθανόν ο ένας να συμβάλλει στην αύξηση της περιουσίας του άλλου.

Τι συμβαίνει, όμως, αν υπάρξει ρήξη μεταξύ των προσώπων και η ελεύθερη ένωση τερματιστεί; Είναι δυνατόν να έχουν τα άτομα αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα;

Υπάρχουν δύο απόψεις, τόσο στη θεωρία όσο και στη νομολογία. Η πρώτη άποψη κάνει λόγο για αναλογική εφαρμογή του άρθρου 1400 ΑΚ και στην περίπτωση της ελεύθερης ένωσης. Νομολογιακό παράδειγμα αποτελεί η υπ’ αριθμ. 206/1991 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, η οποία έκρινε υπόθεση ζευγαριού το οποίο για 21 ολόκληρα έτη συμβίωνε ελεύθερα και παντρεύτηκε για δύο μόλις χρόνια. Το δικαστήριο θεώρησε ότι η μακρόχρονη ελεύθερη ένωση που οδήγησε στον, εν τέλει, βραχύχρονο γάμο, αποτελούσε ενιαία κατάσταση και ότι τα πρόσωπα είχαν αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα.

Η δεύτερη, ωστόσο, άποψη, υποστηρίζει πως το ορθό είναι να εφαρμοστεί το άρθρο 6 του  Ν.4356/2015, ο οποίος αφορά στο σύμφωνο συμβίωσης και ουσιαστικά παραπέμπει στις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού (ΑΚ 904 επ.). Το εν λόγω άρθρο αναφέρει: «Στην περίπτωση ελεύθερης συμβίωσης χωρίς σύμφωνο, η τύχη των περιουσιακών στοιχείων που έχουν αποκτηθεί μετά την έναρξη της συμβίωσης (αποκτήματα) κρίνεται κατά τις γενικές διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Οι διατάξεις αυτές εφαρμόζονται και σε εκκρεμείς δίκες

Σημειωτέον ότι όταν μιλάμε για αποκτήματα εννοούμε μόνο αυτά που αποκτήθηκαν από την εργασία των δύο μερών κι όχι από άλλες αιτίες πχ δωρεά, γονική παροχή, κληρονομιά, λαχείο κλπ

Συγκρίνοντας και αξιολογώντας τις δύο απόψεις, σαφώς πιο κοντά στην προσέγγιση και την στάση ζωής των ατόμων που επιλέγουν να συμβιώνουν ελεύθερα, βρίσκεται η δεύτερη. Εξάλλου και ο ίδιος ο νομοθέτης δε φαίνεται να αντιμετωπίζει υπό τους ίδιους όρους τα άτομα που τελούν σε ελεύθερη ένωση, με εκείνα που επιλέγουν να συνάψουν γάμο, αφού ήδη από το 2008 θέσπισε ειδικό νόμο ώστε να ρυθμίσει το τι συμβαίνει σε περίπτωση ελεύθερης ένωσης.

Και ο Άρειος Πάγος ενστερνίζεται την δεύτερη άποψη, αφού με την υπ’ αριθμ. 1751/2014 έκρινε ότι «… Στην περίπτωση, εξάλλου, που κατά τη διάρκεια της ελεύθερης συμβίωσης υπήρξε βελτίωση της περιουσίας (πλουτισμός) του ενός των προσώπων, που συζούν, από την περιουσία του ετέρου εξ αυτών, η οποία βελτίωση (πλουτισμός) έλαβε χώραν είτε με την προοπτική κάποιου μελλοντικού γάμου, είτε στο πλαίσια της «κοινωνίας βίου», και στη συνέχεια η ελεύθερη συμβίωση λύθηκε, τότε εκλείπει η θεμελιώδης αιτία, χάριν της οποίας έγινε η περιουσιακή μετακίνηση, και συνεπώς μπορεί να αναζητηθεί ο πλουτισμός κατά τις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις.»

Το δικηγορικό μας γραφείο ασχολείται με υποθέσεις οικονομικές -περιουσιακές  και είναι σε θέση να σας καθοδηγήσει πλήρως προκειμένου να διεκδικήσετε τα δικαιώματά σας, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιπτώσεις.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903 και 6932455478.

 

Ενόψει πλειστηριασμών

Κανείς_Δεν_Είναι_Ασφαλής

            Από την οικονομική κρίση του 2008 κι εντεύθεν, που έπληξε ολόκληρο τον κόσμο, και απότοκα της οποίας βιώνουμε μέχρι και σήμερα, παρατηρήθηκε η αλματώδης αύξηση, στην πορεία των ετών, του ιδιωτικού χρέους, κάτι που έγινε αισθητό όχι μόνο στην Ελλάδα. Τα επόμενα χρόνια απέδειξαν ότι το πρόβλημα των λεγόμενων «κόκκινων» δανείων δεν κάμφθηκε, αντίθετα βάθυνε, αφού αντίστοιχα δεν σημειώθηκε οικονομική επανάκαμψη ικανή να αναχαιτίσει την ιδιωτική οφειλή. Με απλά λόγια, ο οικονομικός προϋπολογισμός των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων κατά κανόνα δεν έφτασε ποτέ στα προ-κρίσης επίπεδα, με τα οποία λήφθηκε κατά κανόνα ο δανεισμός, και οι δυσκολίες στην ανταπόκριση στις αποπληρωμές δεν άρθηκαν.

            Τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, λήφθηκαν σειρά αποφάσεων και πολιτικών και νομοθετικών πρωτοβουλιών για τη διαχείριση της κατάστασης αυτής. Στη Χώρα μας είναι γνωστές οι σχετικές – αν και σήμερα – παρωχημένες πρωτοβουλίες, όπως ο Ν. 3869/2010 (γνωστός κι ως Νόμος Κατσέλη) και οι Εξωδικαστικές Πλατφόρμες Ρύθμισης, που υπόσχονταν ρυθμίσεις για τους οφειλέτες και διαχείριση των κόκκινων δανείων. Σταδιακά, όμως, η πλάστιγγα άρχισε να γέρνει από την πλευρά των οφειλετών, που ρύθμιζαν, ενίοτε «κουρεύοντας», την οφειλή τους, προς την πλευρά των Τραπεζών που διαπίστωσαν ότι η λύση των ρυθμίσεων δεν ήταν βιώσιμη για αυτές, αφού έχαναν μεγάλο μέρος από τα αναμενόμενα κέρδη τους και υφίσταντο σημαντική ζημία. Το εάν η ζημία αυτή ισοσκελίστηκε από τις διαρκείς ανακεφαλοποιήσεις των Τραπεζών ερίζεται, αλλά είναι δυστυχώς «αλλουνού παπά ευαγγέλιο».

            Κάπως έτσι, το 2018, εκδόθηκε η από 31.10.2018 και υπ’ αριθμ. EBA/GL/2018/06 Τελική Έκθεση για τις Κατευθυντήριες Γραμμές Σχετικά με τη Διαχείριση μη Εξυπηρετούμενων Ανοιγμάτων και Υπό Ρύθμιση Ανοιγμάτων της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Αρχής, με την οποία εισήχθη στο λεξιλόγιό μας η έννοια των «μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων» αντί των «μη εξυπηρετούμενων δανείων», για να περιλαμβάνει ευρύτερες έννοιες από το δανειακό προϊόν. Κάτι που ίσως πέρασε απαρατήρητο, πλην μεγάλης σημασίας για τους οφειλέτες, ήταν ότι με την έκθεση αυτή άλλαξε ο τρόπος προσέγγισης της «μη εξυπηρέτησης», δηλαδή του «κοκκινίσματος», ώστε, τα πιστωτικά ιδρύματα (τράπεζες και funds) να μπορούν να «κοκκινίζουν» οφειλές όχι μόνο λόγω καθυστέρησης – το κλασικό 90ήμερο –  αλλά και στη βάση άλλων, πιο ποιοτικών χαρακτηριστικών, βάσει συγκεκριμένων δεικτών (ύψος ποσού, ρυθμιστικό υπόβαθρο, κίνδυνος από τη μη εξυπηρέτηση κλπ).

            Σημειωτέον ότι είχε ήδη εκδοθεί ο υπ’ αριθμ. ΕΕ/2018/171 κατ’ εξουσιοδότηση Κανονισμός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά ρυθμιστικά τεχνικά πρότυπα για το όριο σημαντικότητας για καθυστερημένες πιστωτικές υποχρεώσεις, όπου, για όλα τα ανοίγματα τέθηκε ένα «όριο σημαντικότητας», μία μαθηματική συνιστώσα που λαμβάνει υπόψη το βαθμό επικινδυνότητας μη εξυπηρέτησης ως ποιοτικό χαρακτηριστικό, και έθεσε ένα κατώφλι η αθέτηση του οποίου για 90 ημέρες από τον οφειλέτη σήμανε το «κοκκίνισμα» του δανείου. Δηλαδή, ενώ οι 90 ημέρες (ή και κατά περίπτωση 180 ημέρες) διατηρούνται ως χρονικό όριο, άλλαξε το τί αθετείται από τον οφειλέτη σε αυτές τις 90 ημέρες και οδηγεί στο κοκκίνισμα. Π.χ., σε περίπτωση ρύθμισης δανείου και καταβολής μειωμένης δόσης, θα είναι δυνατή η σχεδόν αυτόματη τροπή του δανείου σε «κόκκινο» μετά την εκπνοή της ρύθμισης, χωρίς να έχουν παρέλθει οι 90 ημέρες, εάν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του δανείου, όπως τα κρίνουν οι ίδιοι οι πιστωτές, παρέχουν τους πιο πάνω «ενδείκτες». Το οποίο σημαίνει ότι θα είναι μονόδρομος μία νέα ρύθμιση, όπως προτείνεται από τον πιστωτή, με πιθανότατα εξαιρετικά επιβαρυντικούς όρους, αν θέλει ο οφειλέτης να αποφύγει την πλέον δικαστική οδό και τον πλειστηριασμό.

            Αυτές οι ουσιώδεις αλλαγές υιοθετήθηκαν στην Ελλάδα δυνάμει της ΠΕΕ 175/2/29.7.2020 της Τράπεζας της Ελλάδος, ώστε αυτή η ριζική αναμόρφωση του τι σημαίνει «κοκκίνισμα» να ισχύει ως πολιτική και στη Χώρα μας. Η πρακτική εφαρμογή της πολιτικής αυτής ισχύει ανεπίσημα από την αρχή του Φεβρουαρίου, η όποια καθυστέρηση δε αφορά ενδεχομένως τις «επιπλοκές» της πανδημίας στον παγκόσμιο, ευρωπαϊκό κι ελλαδικό χρηματοπιστωτικό τομέα. Είναι όμως γεγονός ότι ήδη από τον Φεβρουάριο το «κοκκίνισμα» των δανείων εξετάζεται υπό διαφορετικό πρίσμα και η αντιμετώπιση των οφειλετών από τους πιστωτές τους αντίστοιχα διαφοροποιείται. Κι αν αυτό έρχεται στην επιφάνεια με τόση καθυστέρηση είναι ακριβώς γιατί αυτό το μέτρο έρχεται σε πρακτική εφαρμογή δειλά – δειλά, κατά περίπτωση και με το φόβο της ενδεχόμενης «λαϊκής οργής» λόγω ακριβώς της πανδημίας. Το σημαντικό είναι όμως ότι ξεκίνησε ήδη να εφαρμόζεται, και θα το δούμε να παίζει μείζονα ρόλο στους επόμενους μήνες.

            Τί σημαίνουν όλα αυτά για τους δανειολήπτες; Τα πράγματα είναι δυστυχώς, πάρα πολύ απλά. Με την νέα προσέγγιση στο τι εστί «κόκκινο δάνειο», η επιθετική αντιμετώπιση, η καταγγελία και η επιδίωξη ικανοποίησης μέσω πλειστηριασμών στο εγγύς μέλλον θα ενταθούν ως πρακτικές από τις Τράπεζες. Ο Πτωχευτικός Κώδικας θα δώσει τα εργαλεία για την ικανοποίηση αυτή, οι παραπάνω «κατευθυντήριες γραμμές» δίνουν την αφορμή. Το δικηγορικό μας γραφείο έχει κρούσει ήδη τον κώδωνα του κινδύνου· η πανδημία, ως κακόν, είναι αμιγής καλού από την άποψη ότι παρέχει μία τελευταία ευκαιρία για ρυθμίσεις στους οφειλέτες με τους πιστωτές τους. Το μέλλον διαγράφεται δυστυχώς δυσοίωνο, αφού η πλάστιγγα έχει αναντίρρητα γείρει πλέον υπέρ των πιστωτών. Είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς πως θα διαμορφωθούν οι σχέσεις πιστωτών και οφειλετών στους προσεχείς μήνες, αλλά η σταδιακή αφύπνιση των τραπεζών και των funds και η αύξηση της επιθετικότητάς τους προοινωνίζει ένα καθεστώς όπου και νομοθετικά και πρακτικά θα είναι, για να το πούμε απλά, όλα τα «ατού» υπέρ των πιστωτών και οι οφειλέτες θα έχουν χάσει εν τοις πράγμασι όλες τις διαπραγματευτικές τους «αβάντες». Για αυτό, επαναλαμβάνουμε, ότι είναι σήμερα η καταλληλότερη ώρα για ρυθμίσεις των δανείων, όσο ακόμη οι οφειλέτες έχουν διαπραγματευτική δύναμη κι όσο οι πιστωτές δεν πριμοδοτούνται από ένα εξαιρετικά προκατειλημμένο υπέρ τους νομοθετικό καθεστώς.

Το γραφείο μας με πολυετή εμπειρία σε τραπεζικά ζητήματα εν γένει είναι σε θέση να βρει την καλύτερη λύση και να σας καθοδηγήσει στην προσπάθεια εξωδικαστικής ρύθμισης των οφειλών σας είτε μέσω διαπραγμάτευσης είτε μέσω Διαμεσολάβησης για διάσωση περιουσίας κι αποφυγή πλειστηριασμών.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο – διαμεσολαβητή στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Η έννοια των «τρίτων» στη δυσφήμηση.

Όταν ένα αληθινό γεγονός (ή ψευδές) διαδίδεται σε τρίτα πρόσωπα

Στο άρθρο 362ΠΚ, που αφορά στη δυσφήμηση, ορίζεται ότι: «Όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή. Αν η πράξη τελέστηκε δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω διαδικτύου, επιβάλλεται φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή», ενώ σύμφωνα με το άρθρο 363ΠΚ, που αφορά στη συκοφαντική δυσφήμηση ορίζεται ότι: «Αν στην περίπτωση του προηγούμενου άρθρου, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή και αν τελεί την πράξη δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω του διαδικτύου, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή.»

Εδώ και χρόνια η νομολογία ήταν ιδιαιτέρως διχασμένη για το αν και κατά πόσον εμπίπτουν στην έννοια του «τρίτου», αναφορικά με τις ανωτέρω διατάξεις, και οι δικαστές, οι εισαγγελείς και οι γραμματείς δικαστηρίων και εισαγγελιών, εκδίδοντας αντικρουόμενες μεταξύ τους αποφάσεις, ακόμη και τα διαφορετικά τμήματα του Αρείου Πάγου.

Το θέμα ήρθε στην Ποινική Ολομέλεια, η οποία σύμφωνα με απόφασή της (ΟλΑΠ Ποιν. 3/2021), έκρινε ότι «Στην έννοια του «τρίτου», κατά τις ανωτέρω διατάξεις, εφόσον δεν θεσπίζεται με αυτές οποιαδήποτε διάκριση, περιλαμβάνεται οποιοδήποτε, πλην του δυσφημουμένου, φυσικό πρόσωπο ή αρχή, επομένως και τα πρόσωπα, τα οποία έλαβαν γνώση του δυσφημιστικού ισχυρισμού ή της διάδοσης με οποιονδήποτε τρόπο, έστω και κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, όπως οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι υπάλληλοι του δικαστηρίου, οι δικηγόροι, οι δικαστικοί επιμελητές, τα μέλη πειθαρχικών συμβουλίων, επιτροπών, ανεξάρτητων αρχών κ.λ.π., αρκεί το γεγονός να είναι επιλήψιμο γι’ αυτόν, στον οποίο αποδίδεται».

Συνεχίζοντας η απόφαση της Ολομέλειας αναφέρει: «Μόνο το γεγονός ότι τα δικαστικά πρόσωπα, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, έχουν αυστηρά προκαθορισμένους ρόλους, δεν εκφράζουν την προσωπική τους άποψη, δεν δικαιούνται να προβαίνουν σε σχολιασμό όσων εκτίθενται στο πλαίσιο της οικείας διαδικασίας και εκφέρουν την κρίση τους εντός του πλαισίου των καθηκόντων τους, αποκλειστικά, προς διευθέτηση της εννόμου σχέσεως που αφορά τα διάδικα μέρη, χωρίς να την ανακοινώνουν σε άλλους, δεν δικαιολογεί τη συσταλτική ερμηνεία του όρου «τρίτος», αφού και ο δικαστικός λειτουργός δεν παύει ως άνθρωπος να γίνεται κοινωνός μιας δυσμενούς παράστασης για το πρόσωπο που αφορούν οι ισχυρισμοί, χωρίς μάλιστα να έχει πάντοτε τη δυνατότητα να ερευνήσει την ουσιαστική βασιμότητα αυτών είτε για λόγους τυπικούς (όπως π.χ. σε περίπτωση παραγραφής, εκπρόθεσμης υποβολής της έγκλησης κλπ), είτε διότι περιορίζεται δικονομικά από το αντικείμενο της έρευνάς του, όπως συμβαίνει, όταν στο απευθυνόμενο σε αυτόν δικόγραφο περιλαμβάνονται, πέραν του ερευνώμενου αντικειμένου, και άσχετοι προς αυτό, δυσφημιστικοί για τον αντίδικο, ισχυρισμοί, οπότε ο θεσμικός ρόλος των δικαστικών προσώπων δεν αποτρέπει ουσιαστικά τον κίνδυνο διασυρμού του φορέα του προστατευόμενου εννόμου αγαθού.»

Τέλος, η πλειοψηφία της Ολομέλειας θεωρεί ότι «Δεν αποκλείεται δε ο δράστης, ο δόλος του οποίου δεν χρειάζεται να οριοθετεί και να προσδιορίζει επακριβώς τους τρίτους, ενώπιον των οποίων επιδιώκει να συκοφαντήσει ή να δυσφημήσει κάποιον, να αποβλέπει στην πραγματικότητα στο διασυρμό του συγκεκριμένου ατόμου με δυσφημιστικά γεγονότα, μέσω του θεσμικού ρόλου των δικαστικών λειτουργών και με πρόσχημα την επίκληση του συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος προσφυγής στη δικαιοσύνη.»

Η απόφαση αυτή ξεκαθαρίζει τα πράγματα και ανοίγει έναν νέο δρόμο, καθώς πλέον θα μπορεί ο προσβαλλόμενος να κινηθεί νομικά σε μια απολύτως νέα βάση κατά των δυσφημιστικών ή συκοφαντικών δηλώσεων και σχολίων ή της συκοφαντικής δυσφήμησης που περιλαμβάνεται σε δικόγραφο, έγκληση, ένορκη βεβαίωση κτλ, των οποίων κοινωνοί γίνονται οι δικαστικοί λειτουργοί.

Για τη δυσφήμιση εκτός από την ποινή (φυλάκιση, χρηματική ποινή) που επιβάλλεται από τα ποινικά δικαστήρια μπορεί να ζητηθεί και καταβολή αποζημίωσης για την ηθική βλάβη του παθόντα από τα αστικά δικαστήρια.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: ,

Παρεμπόδιση επικοινωνίας πατέρα-τέκνου

 Προσπάθεια αποξένωσης πατέρα από τα παιδιά

Άλματα φαίνεται πως κάνει η δικαιοσύνη στον τομέα του Οικογενειακού Δικαίου. Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει την απόλυτη (ας μας επιτραπεί) «κυριαρχία» της μητέρας στα ζητήματα επιμέλειας και επικοινωνίας, με τη νομολογία να βάζει τον πατέρα σε δεύτερη μοίρα, από όλες τις απόψεις. Καθώς, όμως, η κοινωνία προχωρά και εξελίσσεται και κατόπιν πολλών και σημαντικών παρεμβάσεων στον δημόσιο διάλογο από συλλόγους χωρισμένων πατεράδων, έχει πλέον γίνει αντιληπτό από όλους, ότι θα πρέπει να πάψει να παραγκωνίζεται ο ρόλος του πατέρα στην ανατροφή του παιδιού.

Έτσι, σήμερα, παρότι η επιμέλεια εξακολουθεί να ανατίθεται κατά κύριο λόγο στη μητέρα,  όλο και περισσότεροι πατεράδες διεκδικούν μια ενεργή θέση κοντά στο παιδί τους, εξαντλώντας όλα τα περιθώρια επικοινωνίας μαζί. Μάλιστα,   πρόσφατη   απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών, έκανε δεκτή αγωγή περί προσβολής προσωπικότητας, ενός πατέρα κατά της πρώην συζύγου του.  Σύμφωνα με την ανωτέρω απόφαση η μητέρα όχι μόνο δεν έκανε καμία προσπάθεια διευκόλυνσης της επικοινωνίας του ανήλικου τέκνου με τον πατέρα του, αλλά την παρεμπόδιζε. Κατά το Δικαστήριο η εν λόγω συμπεριφορά της εναγόμενης συνιστά υπαίτια και παράνομη προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα πατέρα, καθώς ο τελευταίος αποξενώθηκε από το ανήλικο τέκνο, το οποίο βρίσκεται σε ηλικία κατά την οποία διαμορφώνει την προσωπικότητά του, αλλά και τις σχέσεις με τους οικείους του.

Περαιτέρω, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η ηθική βλάβη που υπέστη ο πατέρας, δεν είναι δυνατόν να αποτιμηθεί σε χρήμα και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν επεδίκασε υπέρ του κάποιο ποσό αποζημίωσης. Αντιθέτως, επέβαλε στην εναγομένη την άμεση συμμόρφωσή της στα όσα ο ορίζονται στην απόφαση που αφορά τη ρύθμιση της επικοινωνίας του τέκνου με τον πατέρα του, καθώς «…η με την αρωγή της εναγομένης εξομάλυνση της επικοινωνίας, η εμπέδωση στα μάτια του τέκνου της πατρικής φιγούρας του ενάγοντος και η αγαστή συνεργασία των διαδίκων στα θέματα που αφορούν το τέκνο τους θα αποκαταστήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ηθική βλάβη του ενάγοντος».

Το γραφείο μας έχει πολυετή εμπειρία στο οικογενειακό δίκαιο εν γένει και ιδιαίτερα στη επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή ανήλικων τέκνων, ενώ ειδικευόμαστε και στην οικογενειακή διαμεσολάβηση. 

 Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο – διαμεσολαβητή  στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,