RSS

Category Archives: Αποζημιώσεις

Αποζημίωση για ματαίωση γάμου

Ένα από τα πιο σημαντικά και καθοριστικά βήματα στην ζωή ενός ανθρώπου είναι η σύναψη γάμου και η δημιουργία οικογένειας. Η υπόσχεση για την τέλεση ενός γάμου αποτελεί πνευματική και συναισθηματική επένδυση, ενώ ταυτόχρονα, όσον αφορά στα πρακτικά ζητήματα, αποτελεί και μια απολύτως οικονομική επένδυση και κίνηση.

Ένα ζευγάρι, δηλαδή, που αποφασίζει να προχωρήσει σε γάμο, είτε πολιτικό είτε θρησκευτικό, πέρα από το γεγονός ότι το ένα μέρος εμπιστεύεται το άλλο με την υπόλοιπη ζωή του, προχωράει και σε κάποια οικονομικά ανοίγματα προκειμένου να υλοποιηθεί ο γάμος, τα οποία πολλές φορές είναι και ιδιαιτέρως σημαντικά.

 Υπάρχουν, όμως, περιπτώσεις που εντελώς ξαφνικά και βίαια ένα από τα δύο μέρη αποφασίζει να τερματίσει όλα τα παραπάνω, με αποτέλεσμα το άλλο μέρος να βρεθεί ψυχολογικά και κοινωνικά εκτεθειμένο, αλλά και να πληχθεί οικονομικά.

Μπορεί να μην αποτελεί την πρώτη σκέψη κάποιου όταν βρεθεί στη δυσμενή θέση να ματαιώσει τον γάμο του, αλλά η αλήθεια είναι ότι μπορεί και πρέπει να αποζημιωθεί, τόσο για την ηθική βλάβη όσο και για την χρηματική απώλεια που είχε.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, η ξαφνική, βάναυση και αναίτια υπαναχώρηση από την τέλεση του γάμου αποτελεί ευθεία προσβολή της προσωπικότητας του άλλου, και σύμφωνα με την 57 ΑΚ, «όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί αυτή στο μέλλον».

 Πράγματι, σε περίπτωση που λίγο πριν από την τέλεση του γάμου, το ένα από τα μέρη υπαναχωρήσει, το πλήγμα είναι τόσο ισχυρό που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε χρόνια ψυχολογικά ζητήματα. Το άτομο προσβάλλεται στον πυρήνα της αξιοπρέπειάς του, καθώς εκτίθεται στον κοινωνικό του περίγυρο (ειδικά στις κλειστές κοινωνίες) και πλήττεται βάναυσα η τιμή και η υπόληψή του.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την 59 ΑΚ και στην περίπτωση του της 57 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφασή του, μπορεί να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί. Η ικανοποίηση μπορεί να είναι οποιασδήποτε φύσεως κρίνει το δικαστήριο, δηλαδή μπορεί να είναι η πληρωμή κάποιου χρηματικού ποσού, ένα δημοσίευμα με το οποίο ο υπαίτιος θα ζητάει δημοσίως συγγνώμη ή οτιδήποτε άλλο επιβάλλουν οι περιστάσεις.

Σημαντικό επιβαρυντικό παράγοντα αποτελεί τυχόν εγκυμοσύνης της υποψήφιας συζύγου (όταν εκείνη είναι η παθούσα). Για το ζήτημα έχει αποφανθεί η δικαιοσύνη εδώ και αρκετά χρόνια με την υπ’ αριθμ. 259/2016 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς να είναι καταπέλτης, επιδικάζοντας σε υποψήφια σύζυγο, που βρισκόταν σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης, ποσό ύψους 8.000 ευρώ ως αποζημίωση για ηθική βλάβη από τον άνδρα που αποφάσισε ανήμερα του γάμου να της ανακοινώσει ότι δεν θα προχωρήσει σε αυτόν, αδιαφορώντας τελείως για εκείνη και το κυοφορούμενο στο εξής.

Χαρακτηριστικό απόσπασμα της εν λόγω απόφασης αποτελεί το εξής: «Το γεγονός αυτό υπήρξε ιδιαιτέρως σκληρό για την ενάγουσα, η οποία ευρισκόμενη σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης, είχε την επιπλέον υποχρέωση να ενημερώσει το συγγενικό και φιλικό περιβάλλον της (να σημειωθεί ότι μεταξύ των καλεσμένων ήταν και στενοί συγγενείς της, κάτοικοι εξωτερικού, οι οποίοι είχαν έλθει στη Ελλάδα) για την ξαφνική ματαίωση του γάμου της. Έκτοτε δε, ο εναγόμενος διέκοψε τη συμβίωσή του με την ενάγουσα και την εγκατέλειψε, χωρίς να ενδιαφερθεί για την πορεία της εγκυμοσύνης της και για τον τοκετό…»

 Έπειτα, όπως προείπαμε, στην πορεία της προετοιμασίας ενός γάμου, γίνονται σημαντικές χρηματικές επενδύσεις, οι οποίες ανέρχονται σε αρκετές χιλιάδες ευρώ. Και σε αυτή την περίπτωση ο παθών μπορεί να ζητήσει από τον υπαίτιο αποζημίωση για την απώλεια χρήματων που είχε με βάση τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (914 ΑΚ επ.) εκτός από την αποζημίωση για τη στενοχώρια και την προσβολή από τη ματαίωση.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Αποζημίωση από τροχαίο

Παρότι, δυστυχώς, η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις στον αριθμό τροχαίων ατυχημάτων κάθε χρόνο, ελάχιστοι γνωρίζουν τα δικαιώματα αποζημίωσης που έχουν για τις υλικές ζημίες, τις σωματικές βλάβες αλλά και για την ηθική βλάβη που υφίσταται κάποιος που εμπλέκεται σε τροχαίο ατύχημα.

Ως αποτέλεσμα, οι περισσότεροι αποζημιώνονται περιορισμένα αν όχι ελάχιστα. Επίσης, επειδή είναι γνωστό ότι η δικαιοσύνη στη χώρα μας είναι αργοκίνητη, υπάρχει η εύλογη πεποίθηση ότι θα πάρει χρόνια μέχρι μια αγωγή αποζημίωσης να προχωρήσει και να αποδώσει καρπούς. Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει, καθώς τέτοιας φύσεως αγωγές κινούνται πολύ πιο γρήγορα, και μάλιστα αν η αγωγή ασκηθεί ενώπιον του Πρωτοδικείου είναι δυνατόν να συζητηθεί ακόμη και μέσα σε ένα τρίμηνο από την κατάθεσή της.

Αρχικά, αποζημίωση δικαιούνται τόσο ο  παθών οδηγός ή/και ιδιοκτήτης του οχήματος που ενεπλάκη στο ατύχημα, όσο και οποιοσδήποτε τρίτος μπορεί να έπαθε κάποια βλάβη από το ατύχημα αυτό. Από την άλλη πλευρά, υπόχρεος προς αποζημίωση είναι ο ιδιοκτήτης και ο οδηγός του οχήματος που προκάλεσε τη ζημία, αλλά και η ασφαλιστική εταιρεία στην οποία το όχημα αυτό είναι ασφαλισμένο. Η ευθύνη αυτών είναι εις ολόκληρον, δηλαδή μπορείς να ζητήσεις ολόκληρο το χρηματικό ποσό από οποιονδήποτε επιλέγεις.

Έπειτα, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η αξίωση για αποζημίωση από τροχαίο ατύχημα, τόσο εναντίον του ζημιώσαντος παραγράφεται εντός πενταετίας από το συμβάν ενώ εναντίον της ασφαλιστικής εταιρίας που τον καλύπτει, παραγράφεται εντός διετίας! Σε περίπτωση, λοιπόν, που δεν ασκηθεί η αγωγή εμπρόθεσμα, η αξίωση παύει να είναι δικαστικά επιδιώξιμη, εκτός κι αν θεωρηθεί ότι για το ποσό που οφείλεται έχει υπάρξει παράνομος πλουτισμός του υπαιτίου και ο πλουτισμός αυτός σώζεται… Επομένως, δεν θα πρέπει ο παθών να αφήσει το ζήτημα στην τύχη του επ’ αόριστον ούτε να ενδώσει στην πίεση που ενδεχομένως θα ασκήσει η ασφαλιστική εταιρεία του ζημιώσαντος για την επίτευξη κάποιας εξωδικαστικής συμφωνίας.

Γιατί, όμως, να μην προτιμήσει κάποιος μια απευθείας συμφωνία με την ασφαλιστική εταιρεία; Μα φυσικά επειδή το ποσό που θα λάβει από αυτή την συμφωνία σε σχέση με το ποσό που θα του επιδίκαζε το δικαστήριο δυνάμει αγωγής αποζημίωσης είναι εξαιρετικά χαμηλότερο. Αυτό συμβαίνει διότι οι ασφαλιστικές καλύπτουν πολύ συγκεκριμένα ποσά τα οποία αφορούν αυστηρά υλικές ζημίες και τραυματισμούς. Ωστόσο, ως γνωστόν, ένα τροχαίο ατύχημα, και δη ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα, συνήθως προκαλεί πολλά περαιτέρω προβλήματα για τα οποία θα χρειαστεί να δαπανηθούν διόλου ευκαταφρόνητα ποσά, τα οποία μόνον ένας έμπειρος δικαστής αυτοκινήτων μπορεί να αντιληφθεί και να κοστολογήσει αναλόγως.

Επιπλέον όλα αυτά δεν αργούν όπως παλιότερα.

Είναι δυνατόν σε λίγους μήνες να υπάρχει δικαστική απόφαση για όλα αυτά!

Επομένως, με την αγωγή είναι δυνατόν να διεκδικήσει κάποιος χρήματα που να αντιστοιχούν

  • στο ποσό κατά το οποίο μειώθηκε η εμπορική αξία του οχήματος,
  • σε δαπάνες για την χρήση ταξί ή την μίσθωση οχήματος λόγω της στέρησης του οχήματος,
  • στην αξία τυχόν καταστραφέντα προσωπικά είδη (κινητό, ρούχα, γυαλιά, κοσμήματα),
  • σε νοσήλια ή μελλοντικά νοσήλια (αν είναι βέβαιο ότι θα χρειαστούν στο μέλλον νέες επεμβάσεις κτλ),
  • σε δαπάνες για αποκλειστικές νοσοκόμες ή και οικιακές βοηθούς (σε περίπτωση που ο παθών χρειαστεί βοήθεια και στο σπίτι),
  • σε δαπάνες για βελτιωμένη διατροφή (καθώς είναι πιθανόν ο παθών να χρειαστεί να ακολουθήσει ειδική διατροφή λόγω τραυματισμού),
  • σε χρήματα που αντιστοιχούν σε απώλεια εισοδήματος, δηλαδή στα χρήματα που κατά προσέγγιση θα αποκόμιζε ο παθών από την εργασία του υπό φυσιολογικές συνθήκες, δηλαδή σε περίπτωση που δεν είχε συμβεί το τροχαίο.

Τέλος, το δικαστήριο κατά κόρον επιδικάζει και ποσά για την ηθική βλάβη την οποία υφίσταται κάποιος, δηλαδή, την ταλαιπωρία, την θλίψη και την στεναχώρια που βιώνει ως συνέπεια του τροχαίου.

Ακόμη, η ασφαλιστική εταιρεία, είναι πιθανόν ενόψει της συζήτησης της αγωγής, και προκειμένου να αποφύγει τα δικαστικά έξοδα μια αγωγής αποζημίωσης, να κάνει πιο αξιόλογες προτάσεις προς τον παθόντα. Η αγωγή, δηλαδή, μπορεί να λειτουργήσει ως «μοχλός πίεσης» προς την εξεύρεση μια συμφέρουσας εξωδικαστικής συμφωνίας.

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να απευθυνθείτε άμεσα σε έμπειρο στα τροχαία ατυχήματα δικηγόρο ώστε να σας καθοδηγήσει σωστά από την αρχή, ήτοι την κατάθεση σας στην τροχαία, μέχρι την εκδίκαση της αγωγής ή την τυχόν συμβιβαστική λύση που μπορεί να επιτευχθεί με την ασφαλιστική εταιρεία.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Βρισιές, προσβολές, ψευτιές, χτυπήματα, σπρωξίματα…

Η εξύβριση, η δυσφήμιση και η συκοφαντική δυσφήμιση είναι νομικές έννοιες που πολλές φορές συγχέονται.

Σύμφωνα με το άρθρο 362 ΠΚ, του νέου Ποινικού Κώδικα (Ν. 4619/2019) το έγκλημα της δυσφήμισης έχει ως εξής: «Όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή. Αν η πράξη τελέστηκε δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω διαδικτύου, επιβάλλεται φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή.»

Όσον αφορά στην συκοφαντική δυσφήμιση,  το άρθρο 363 ΠΚ προβλέπει ότι «Αν στην περίπτωση του προηγούμενου άρθρου (362 ΠΚ), το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή και αν τελεί την πράξη δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω του διαδικτύου, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή.»

Τέλος, η εξύβριση αποτελεί επικουρικό έγκλημα, καθώς το άρθρο 361 ΠΚ αναφέρει: «Όποιος, εκτός από τις περιπτώσεις της δυσφήμησης (άρθρα 362 και 363), προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή με έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο τιμωρείται με φυλάκιση έως έξι μήνες ή χρηματική ποινή. Αν τελεί την πράξη δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω διαδικτύου, επιβάλλεται φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή.»

Κατά το δε άρθρο 367 ΠΚ «1. Δεν αποτελούν άδικη πράξη: α) οι δυσμενείς κρίσεις για επιστημονικές, καλλιτεχνικές ή επαγγελματικές εργασίες, β) οι δυσμενείς εκφράσεις που περιέχονται σε έγγραφο δημόσιας αρχής για αντικείμενα που ανάγονται στον κύκλο της υπηρεσίας της, γ) οι εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νόμιμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον και δ) σε ανάλογες περιπτώσεις. 2. Η προηγούμενη διάταξη δεν εφαρμόζεται: α) όταν οι παραπάνω κρίσεις και εκδηλώσεις περιέχουν τα συστατικά στοιχεία της πράξης του άρθρου 363 και β) αν από τον τρόπο που πραγματοποιήθηκε ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε ή δυσφήμηση προκύπτει σκοπός εξύβρισης.»

Πέρα από την ποινική αντιμετώπιση των παραπάνω εγκλημάτων (τιμωρία με ποινή φυλάκισης), υφίστανται και αστικού δικαίου αξιώσεις, και πιο συγκεκριμένα, αξίωση αποζημίωσης. Ο παθών, δηλαδή, έχει τη δυνατότητα να στραφεί κατά του θύτη καταθέτοντας αγωγή ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων και μάλιστα με πολύ υψηλές προσδοκίες η αγωγή του να γίνει δεκτή εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις.

Κατά την 57 ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί αυτή στο μέλλον, ενώ, παράλληλα, η διάταξη αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (914 ΑΚ επ.)

Περαιτέρω, κατά την 59 ΑΚ και στην περίπτωση του της 57 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφασή του, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού που έχει προσβληθεί. Η ικανοποίηση μπορεί να είναι οποιασδήποτε φύσεως κρίνει το δικαστήριο, δηλαδή μπορεί να είναι η πληρωμή κάποιου χρηματικού ποσού, ένα δημοσίευμα με το οποίο ο υπαίτιος θα ζητάει δημοσίως συγγνώμη ή οτιδήποτε άλλο επιβάλλουν οι περιστάσεις.

Με την πάροδο των ετών και τις αλλαγές στη ζωή μας και την κοινωνία, ερχόμαστε αντιμέτωποι με νέους τρόπους και μορφές στοιχειοθέτησης των ανωτέρω αδικημάτων, τα οποία είναι, συνήθως, αλληλένδετα. Η νομολογία καλείται να ερμηνεύσει και να στοιχειοθετήσει ανάλογα με τα σημεία των καιρών τα εν λόγω αδικήματα, τα οποία έχουν, εκ των πραγμάτων, έντονο κοινωνικό χαρακτήρα.

Η πρόσφατη υπ’ αριθμ. 18/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιά, παραδείγματος χάριν, η οποία αφορούσε υπόθεση προσβολής προσωπικότητας εργοδότη μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικής αλληλογραφίας εργαζομένης προς τρίτο πρόσωπο, έδωσε για μια ακόμη φορά τον ορισμό των εννοιών και έκρινε ότι

«… εξύβριση διαπράττει, όποιος προσβάλλει την τιμή άλλου με λόγο ή έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, ενώ όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ισχυρίζεται ενώπιον τρίτου ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός, που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του, διαπράττει το έγκλημα της δυσφήμησης και αν το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε το ψεύδος, τότε διαπράττει το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης. Ως γεγονός, κατά τις παραπάνω διατάξεις, νοείται κάθε περιστατικό του εξωτερικού κόσμου ή αντίθετη προς την ηθική ή την ευπρέπεια σχέση ή συμπεριφορά, εφόσον ανάγονται στο παρελθόν ή στο παρόν και υποπίπτουν στις αισθήσεις, ώστε να είναι δεκτικά απόδειξης. Αντιθέτως, δεν συνιστά γεγονός η έκφραση γνώμης ή συγκεκριμένης αξιολογικής κρίσης ή άλλοι χαρακτηρισμοί, εκτός εάν τα παραπάνω σχετίζονται και συνδέονται άμεσα με γεγονός που συνιστά το κρίσιμο του αδικήματος στοιχείο, έτσι ώστε ουσιαστικά να προσδιορίζουν την ποσοτική και ποιοτική βαρύτητά του, πράγμα που δεν συμβαίνει, όταν εκφράζονται ή εκδηλώνονται ανεξάρτητα και άσχετα με τον τρόπο αυτό.

Συνιστά δε ισχυρισμό του γεγονότος κάθε σχετική μ’ αυτό ανακοίνωση, που βασίζεται είτε σε προσωπική αντίληψη ή γνώμη είτε σε υιοθέτηση της γνώμης άλλου. Αντίθετα, διάδοση γεγονότος συνιστά η περαιτέρω απλή μετάδοση της σχετικής ανακοίνωσης, που έγινε από άλλον. Για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της δυσφήμησης απαιτείται γνώση του δράστη ότι το ισχυριζόμενο ή διαδιδόμενο απ’ αυτόν ενώπιον τρίτου γεγονός είναι πρόσφορο – κατάλληλο να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη άλλου και θέληση ή αποδοχή του ίδιου να ισχυρισθεί ή να διαδώσει, ενώπιον τρίτου, το βλαπτικό για άλλον γεγονός, ενώ για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης απαιτείται, επιπλέον και γνώση του δράστη ότι το γεγονός είναι ψευδές. Έτσι, σε περίπτωση που ο δράστης δεν γνώριζε το ψεύδος του γεγονότος που ισχυρίσθηκε ή διέδωσε ή είχε αμφιβολίες γι’ αυτό, δεν στοιχειοθετείται μεν το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης σε βάρος άλλου, παραμένει όμως ως έγκλημα η απλή δυσφήμιση, κατ’ άρθρο 362 του Π.Κ., που προσβάλλει επίσης την προσωπικότητα του άλλου σε βαθμό μη ανεκτό από την έννομη τάξη. Ωστόσο ως αστικό αδίκημα, η δυσφήμηση θεμελιώνεται υποκειμενικά και σε απλή αμέλεια του δράστη και συνεπώς, όποιος από πρόθεση ή από αμέλεια ισχυρίζεται ή διαδίδει προς τρίτους, με οποιονδήποτε τρόπο γεγονότα που θίγουν την τιμή και την υπόληψη άλλου υπό την προαναφερόμενη έννοια, προσβάλλοντας παράνομα την προσωπικότητά του, έχει υποχρέωση, να τον αποζημιώσει και να ικανοποιήσει και την ηθική βλάβη του, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις προβλεπόμενες στο άρθρο 367 §1 του Π.Κ. περιπτώσεις, που αίρουν τον άδικο χαρακτήρα της πράξης του, τόσο ως ποινικό όσο και ως αστικό αδίκημα, αφού οι διατάξεις των άρθρων 361 – 367 Π.Κ. εφαρμόζονται αναλογικά για την ενότητα της έννομης τάξης και στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου (Α.Π. 611/2019, Α.Π. 343/2016 και Α.Π. 271/2012 όλες στην Τ.Ν.Π. “ΝΟΜΟΣ”).»

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Αποκτήματα γάμου χωρίς γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης

Ζευγάρι συνάπτει γάμο (θρησκευτικό ή πολιτικό) ή υπογράφει σύμφωνο συμβίωσης, αποκτά κατά τη διάρκεια του γάμου / της ισχύος του συμφώνου περιουσιακά στοιχεία και κάποια στιγμή ο γάμος καταλήγει σε διαζύγιο ή το σύμφωνο λύεται. Αυτή είναι μια περίπτωση στην οποία όλοι λίγο – πολύ γνωρίζουμε τι συμβαίνει, καθώς σύμφωνα με το άρθρο 1400 ΑΚ: «Αν ο γάμος λυθεί ή ακυρωθεί και η περιουσία του ενός συζύγου έχει, αφότου τελέσθηκε ο γάμος, αυξηθεί, ο άλλος σύζυγος, εφόσον συνέβαλε με οποιονδήποτε τρόπο στην αύξηση αυτή, δικαιούται να απαιτήσει την απόδοση του μέρους της αύξησης το οποίο προέρχεται από τη δική του συμβολή. Τεκμαίρεται ότι η συμβολή αυτή ανέρχεται στο ένα τρίτο της αύξησης, εκτός αν αποδειχθεί μεγαλύτερη ή μικρότερη ή καμία συμβολή.»

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις ζευγαριών (ετερόφυλων ή ομόφυλων), που για τους δικούς τους λόγους δεν προχωρούν σε σύναψη συμφώνου συμβίωσης και πολύ περισσότερο γάμου, ωστόσο περνούν πολλά χρόνια μαζί (κάποιες φορές ζουν ο ένας δίπλα στον άλλο για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που θα λέγαμε ότι περνούν μαζί «μια ολόκληρη ζωή»). Στη διάρκεια της κοινής τους ζωής, είναι λογικό να υπάρξουν αλλαγές στην περιουσιακή κατάσταση αμφότερων ή του ενός εκ των δύο, και στα πλαίσια της εμπιστοσύνης, της εκτίμησης και της μεταξύ τους αγάπης είναι πιθανόν ο ένας να συμβάλλει στην αύξηση της περιουσίας του άλλου.

Τι συμβαίνει, όμως, αν υπάρξει ρήξη μεταξύ των προσώπων και η ελεύθερη ένωση τερματιστεί; Είναι δυνατόν να έχουν τα άτομα αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα;

Υπάρχουν δύο απόψεις, τόσο στη θεωρία όσο και στη νομολογία. Η πρώτη άποψη κάνει λόγο για αναλογική εφαρμογή του άρθρου 1400 ΑΚ και στην περίπτωση της ελεύθερης ένωσης. Νομολογιακό παράδειγμα αποτελεί η υπ’ αριθμ. 206/1991 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, η οποία έκρινε υπόθεση ζευγαριού το οποίο για 21 ολόκληρα έτη συμβίωνε ελεύθερα και παντρεύτηκε για δύο μόλις χρόνια. Το δικαστήριο θεώρησε ότι η μακρόχρονη ελεύθερη ένωση που οδήγησε στον, εν τέλει, βραχύχρονο γάμο, αποτελούσε ενιαία κατάσταση και ότι τα πρόσωπα είχαν αξίωση συμμετοχής στα αποκτήματα.

Η δεύτερη, ωστόσο, άποψη, υποστηρίζει πως το ορθό είναι να εφαρμοστεί το άρθρο 6 του  Ν.4356/2015, ο οποίος αφορά στο σύμφωνο συμβίωσης και ουσιαστικά παραπέμπει στις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού (ΑΚ 904 επ.). Το εν λόγω άρθρο αναφέρει: «Στην περίπτωση ελεύθερης συμβίωσης χωρίς σύμφωνο, η τύχη των περιουσιακών στοιχείων που έχουν αποκτηθεί μετά την έναρξη της συμβίωσης (αποκτήματα) κρίνεται κατά τις γενικές διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Οι διατάξεις αυτές εφαρμόζονται και σε εκκρεμείς δίκες

Σημειωτέον ότι όταν μιλάμε για αποκτήματα εννοούμε μόνο αυτά που αποκτήθηκαν από την εργασία των δύο μερών κι όχι από άλλες αιτίες πχ δωρεά, γονική παροχή, κληρονομιά, λαχείο κλπ

Συγκρίνοντας και αξιολογώντας τις δύο απόψεις, σαφώς πιο κοντά στην προσέγγιση και την στάση ζωής των ατόμων που επιλέγουν να συμβιώνουν ελεύθερα, βρίσκεται η δεύτερη. Εξάλλου και ο ίδιος ο νομοθέτης δε φαίνεται να αντιμετωπίζει υπό τους ίδιους όρους τα άτομα που τελούν σε ελεύθερη ένωση, με εκείνα που επιλέγουν να συνάψουν γάμο, αφού ήδη από το 2008 θέσπισε ειδικό νόμο ώστε να ρυθμίσει το τι συμβαίνει σε περίπτωση ελεύθερης ένωσης.

Και ο Άρειος Πάγος ενστερνίζεται την δεύτερη άποψη, αφού με την υπ’ αριθμ. 1751/2014 έκρινε ότι «… Στην περίπτωση, εξάλλου, που κατά τη διάρκεια της ελεύθερης συμβίωσης υπήρξε βελτίωση της περιουσίας (πλουτισμός) του ενός των προσώπων, που συζούν, από την περιουσία του ετέρου εξ αυτών, η οποία βελτίωση (πλουτισμός) έλαβε χώραν είτε με την προοπτική κάποιου μελλοντικού γάμου, είτε στο πλαίσια της «κοινωνίας βίου», και στη συνέχεια η ελεύθερη συμβίωση λύθηκε, τότε εκλείπει η θεμελιώδης αιτία, χάριν της οποίας έγινε η περιουσιακή μετακίνηση, και συνεπώς μπορεί να αναζητηθεί ο πλουτισμός κατά τις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις.»

Το δικηγορικό μας γραφείο ασχολείται με υποθέσεις οικονομικές -περιουσιακές  και είναι σε θέση να σας καθοδηγήσει πλήρως προκειμένου να διεκδικήσετε τα δικαιώματά σας, ακόμη και στις πιο δύσκολες περιπτώσεις.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903 και 6932455478.

 

Ενόψει πλειστηριασμών

Κανείς_Δεν_Είναι_Ασφαλής

            Από την οικονομική κρίση του 2008 κι εντεύθεν, που έπληξε ολόκληρο τον κόσμο, και απότοκα της οποίας βιώνουμε μέχρι και σήμερα, παρατηρήθηκε η αλματώδης αύξηση, στην πορεία των ετών, του ιδιωτικού χρέους, κάτι που έγινε αισθητό όχι μόνο στην Ελλάδα. Τα επόμενα χρόνια απέδειξαν ότι το πρόβλημα των λεγόμενων «κόκκινων» δανείων δεν κάμφθηκε, αντίθετα βάθυνε, αφού αντίστοιχα δεν σημειώθηκε οικονομική επανάκαμψη ικανή να αναχαιτίσει την ιδιωτική οφειλή. Με απλά λόγια, ο οικονομικός προϋπολογισμός των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων κατά κανόνα δεν έφτασε ποτέ στα προ-κρίσης επίπεδα, με τα οποία λήφθηκε κατά κανόνα ο δανεισμός, και οι δυσκολίες στην ανταπόκριση στις αποπληρωμές δεν άρθηκαν.

            Τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, λήφθηκαν σειρά αποφάσεων και πολιτικών και νομοθετικών πρωτοβουλιών για τη διαχείριση της κατάστασης αυτής. Στη Χώρα μας είναι γνωστές οι σχετικές – αν και σήμερα – παρωχημένες πρωτοβουλίες, όπως ο Ν. 3869/2010 (γνωστός κι ως Νόμος Κατσέλη) και οι Εξωδικαστικές Πλατφόρμες Ρύθμισης, που υπόσχονταν ρυθμίσεις για τους οφειλέτες και διαχείριση των κόκκινων δανείων. Σταδιακά, όμως, η πλάστιγγα άρχισε να γέρνει από την πλευρά των οφειλετών, που ρύθμιζαν, ενίοτε «κουρεύοντας», την οφειλή τους, προς την πλευρά των Τραπεζών που διαπίστωσαν ότι η λύση των ρυθμίσεων δεν ήταν βιώσιμη για αυτές, αφού έχαναν μεγάλο μέρος από τα αναμενόμενα κέρδη τους και υφίσταντο σημαντική ζημία. Το εάν η ζημία αυτή ισοσκελίστηκε από τις διαρκείς ανακεφαλοποιήσεις των Τραπεζών ερίζεται, αλλά είναι δυστυχώς «αλλουνού παπά ευαγγέλιο».

            Κάπως έτσι, το 2018, εκδόθηκε η από 31.10.2018 και υπ’ αριθμ. EBA/GL/2018/06 Τελική Έκθεση για τις Κατευθυντήριες Γραμμές Σχετικά με τη Διαχείριση μη Εξυπηρετούμενων Ανοιγμάτων και Υπό Ρύθμιση Ανοιγμάτων της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Αρχής, με την οποία εισήχθη στο λεξιλόγιό μας η έννοια των «μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων» αντί των «μη εξυπηρετούμενων δανείων», για να περιλαμβάνει ευρύτερες έννοιες από το δανειακό προϊόν. Κάτι που ίσως πέρασε απαρατήρητο, πλην μεγάλης σημασίας για τους οφειλέτες, ήταν ότι με την έκθεση αυτή άλλαξε ο τρόπος προσέγγισης της «μη εξυπηρέτησης», δηλαδή του «κοκκινίσματος», ώστε, τα πιστωτικά ιδρύματα (τράπεζες και funds) να μπορούν να «κοκκινίζουν» οφειλές όχι μόνο λόγω καθυστέρησης – το κλασικό 90ήμερο –  αλλά και στη βάση άλλων, πιο ποιοτικών χαρακτηριστικών, βάσει συγκεκριμένων δεικτών (ύψος ποσού, ρυθμιστικό υπόβαθρο, κίνδυνος από τη μη εξυπηρέτηση κλπ).

            Σημειωτέον ότι είχε ήδη εκδοθεί ο υπ’ αριθμ. ΕΕ/2018/171 κατ’ εξουσιοδότηση Κανονισμός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά ρυθμιστικά τεχνικά πρότυπα για το όριο σημαντικότητας για καθυστερημένες πιστωτικές υποχρεώσεις, όπου, για όλα τα ανοίγματα τέθηκε ένα «όριο σημαντικότητας», μία μαθηματική συνιστώσα που λαμβάνει υπόψη το βαθμό επικινδυνότητας μη εξυπηρέτησης ως ποιοτικό χαρακτηριστικό, και έθεσε ένα κατώφλι η αθέτηση του οποίου για 90 ημέρες από τον οφειλέτη σήμανε το «κοκκίνισμα» του δανείου. Δηλαδή, ενώ οι 90 ημέρες (ή και κατά περίπτωση 180 ημέρες) διατηρούνται ως χρονικό όριο, άλλαξε το τί αθετείται από τον οφειλέτη σε αυτές τις 90 ημέρες και οδηγεί στο κοκκίνισμα. Π.χ., σε περίπτωση ρύθμισης δανείου και καταβολής μειωμένης δόσης, θα είναι δυνατή η σχεδόν αυτόματη τροπή του δανείου σε «κόκκινο» μετά την εκπνοή της ρύθμισης, χωρίς να έχουν παρέλθει οι 90 ημέρες, εάν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του δανείου, όπως τα κρίνουν οι ίδιοι οι πιστωτές, παρέχουν τους πιο πάνω «ενδείκτες». Το οποίο σημαίνει ότι θα είναι μονόδρομος μία νέα ρύθμιση, όπως προτείνεται από τον πιστωτή, με πιθανότατα εξαιρετικά επιβαρυντικούς όρους, αν θέλει ο οφειλέτης να αποφύγει την πλέον δικαστική οδό και τον πλειστηριασμό.

            Αυτές οι ουσιώδεις αλλαγές υιοθετήθηκαν στην Ελλάδα δυνάμει της ΠΕΕ 175/2/29.7.2020 της Τράπεζας της Ελλάδος, ώστε αυτή η ριζική αναμόρφωση του τι σημαίνει «κοκκίνισμα» να ισχύει ως πολιτική και στη Χώρα μας. Η πρακτική εφαρμογή της πολιτικής αυτής ισχύει ανεπίσημα από την αρχή του Φεβρουαρίου, η όποια καθυστέρηση δε αφορά ενδεχομένως τις «επιπλοκές» της πανδημίας στον παγκόσμιο, ευρωπαϊκό κι ελλαδικό χρηματοπιστωτικό τομέα. Είναι όμως γεγονός ότι ήδη από τον Φεβρουάριο το «κοκκίνισμα» των δανείων εξετάζεται υπό διαφορετικό πρίσμα και η αντιμετώπιση των οφειλετών από τους πιστωτές τους αντίστοιχα διαφοροποιείται. Κι αν αυτό έρχεται στην επιφάνεια με τόση καθυστέρηση είναι ακριβώς γιατί αυτό το μέτρο έρχεται σε πρακτική εφαρμογή δειλά – δειλά, κατά περίπτωση και με το φόβο της ενδεχόμενης «λαϊκής οργής» λόγω ακριβώς της πανδημίας. Το σημαντικό είναι όμως ότι ξεκίνησε ήδη να εφαρμόζεται, και θα το δούμε να παίζει μείζονα ρόλο στους επόμενους μήνες.

            Τί σημαίνουν όλα αυτά για τους δανειολήπτες; Τα πράγματα είναι δυστυχώς, πάρα πολύ απλά. Με την νέα προσέγγιση στο τι εστί «κόκκινο δάνειο», η επιθετική αντιμετώπιση, η καταγγελία και η επιδίωξη ικανοποίησης μέσω πλειστηριασμών στο εγγύς μέλλον θα ενταθούν ως πρακτικές από τις Τράπεζες. Ο Πτωχευτικός Κώδικας θα δώσει τα εργαλεία για την ικανοποίηση αυτή, οι παραπάνω «κατευθυντήριες γραμμές» δίνουν την αφορμή. Το δικηγορικό μας γραφείο έχει κρούσει ήδη τον κώδωνα του κινδύνου· η πανδημία, ως κακόν, είναι αμιγής καλού από την άποψη ότι παρέχει μία τελευταία ευκαιρία για ρυθμίσεις στους οφειλέτες με τους πιστωτές τους. Το μέλλον διαγράφεται δυστυχώς δυσοίωνο, αφού η πλάστιγγα έχει αναντίρρητα γείρει πλέον υπέρ των πιστωτών. Είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς πως θα διαμορφωθούν οι σχέσεις πιστωτών και οφειλετών στους προσεχείς μήνες, αλλά η σταδιακή αφύπνιση των τραπεζών και των funds και η αύξηση της επιθετικότητάς τους προοινωνίζει ένα καθεστώς όπου και νομοθετικά και πρακτικά θα είναι, για να το πούμε απλά, όλα τα «ατού» υπέρ των πιστωτών και οι οφειλέτες θα έχουν χάσει εν τοις πράγμασι όλες τις διαπραγματευτικές τους «αβάντες». Για αυτό, επαναλαμβάνουμε, ότι είναι σήμερα η καταλληλότερη ώρα για ρυθμίσεις των δανείων, όσο ακόμη οι οφειλέτες έχουν διαπραγματευτική δύναμη κι όσο οι πιστωτές δεν πριμοδοτούνται από ένα εξαιρετικά προκατειλημμένο υπέρ τους νομοθετικό καθεστώς.

Το γραφείο μας με πολυετή εμπειρία σε τραπεζικά ζητήματα εν γένει είναι σε θέση να βρει την καλύτερη λύση και να σας καθοδηγήσει στην προσπάθεια εξωδικαστικής ρύθμισης των οφειλών σας είτε μέσω διαπραγμάτευσης είτε μέσω Διαμεσολάβησης για διάσωση περιουσίας κι αποφυγή πλειστηριασμών.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο – διαμεσολαβητή στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Η έννοια των «τρίτων» στη δυσφήμηση.

Όταν ένα αληθινό γεγονός (ή ψευδές) διαδίδεται σε τρίτα πρόσωπα

Στο άρθρο 362ΠΚ, που αφορά στη δυσφήμηση, ορίζεται ότι: «Όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα έτος ή χρηματική ποινή. Αν η πράξη τελέστηκε δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω διαδικτύου, επιβάλλεται φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή», ενώ σύμφωνα με το άρθρο 363ΠΚ, που αφορά στη συκοφαντική δυσφήμηση ορίζεται ότι: «Αν στην περίπτωση του προηγούμενου άρθρου, το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και χρηματική ποινή και αν τελεί την πράξη δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσω του διαδικτύου, με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή.»

Εδώ και χρόνια η νομολογία ήταν ιδιαιτέρως διχασμένη για το αν και κατά πόσον εμπίπτουν στην έννοια του «τρίτου», αναφορικά με τις ανωτέρω διατάξεις, και οι δικαστές, οι εισαγγελείς και οι γραμματείς δικαστηρίων και εισαγγελιών, εκδίδοντας αντικρουόμενες μεταξύ τους αποφάσεις, ακόμη και τα διαφορετικά τμήματα του Αρείου Πάγου.

Το θέμα ήρθε στην Ποινική Ολομέλεια, η οποία σύμφωνα με απόφασή της (ΟλΑΠ Ποιν. 3/2021), έκρινε ότι «Στην έννοια του «τρίτου», κατά τις ανωτέρω διατάξεις, εφόσον δεν θεσπίζεται με αυτές οποιαδήποτε διάκριση, περιλαμβάνεται οποιοδήποτε, πλην του δυσφημουμένου, φυσικό πρόσωπο ή αρχή, επομένως και τα πρόσωπα, τα οποία έλαβαν γνώση του δυσφημιστικού ισχυρισμού ή της διάδοσης με οποιονδήποτε τρόπο, έστω και κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, όπως οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι υπάλληλοι του δικαστηρίου, οι δικηγόροι, οι δικαστικοί επιμελητές, τα μέλη πειθαρχικών συμβουλίων, επιτροπών, ανεξάρτητων αρχών κ.λ.π., αρκεί το γεγονός να είναι επιλήψιμο γι’ αυτόν, στον οποίο αποδίδεται».

Συνεχίζοντας η απόφαση της Ολομέλειας αναφέρει: «Μόνο το γεγονός ότι τα δικαστικά πρόσωπα, κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, έχουν αυστηρά προκαθορισμένους ρόλους, δεν εκφράζουν την προσωπική τους άποψη, δεν δικαιούνται να προβαίνουν σε σχολιασμό όσων εκτίθενται στο πλαίσιο της οικείας διαδικασίας και εκφέρουν την κρίση τους εντός του πλαισίου των καθηκόντων τους, αποκλειστικά, προς διευθέτηση της εννόμου σχέσεως που αφορά τα διάδικα μέρη, χωρίς να την ανακοινώνουν σε άλλους, δεν δικαιολογεί τη συσταλτική ερμηνεία του όρου «τρίτος», αφού και ο δικαστικός λειτουργός δεν παύει ως άνθρωπος να γίνεται κοινωνός μιας δυσμενούς παράστασης για το πρόσωπο που αφορούν οι ισχυρισμοί, χωρίς μάλιστα να έχει πάντοτε τη δυνατότητα να ερευνήσει την ουσιαστική βασιμότητα αυτών είτε για λόγους τυπικούς (όπως π.χ. σε περίπτωση παραγραφής, εκπρόθεσμης υποβολής της έγκλησης κλπ), είτε διότι περιορίζεται δικονομικά από το αντικείμενο της έρευνάς του, όπως συμβαίνει, όταν στο απευθυνόμενο σε αυτόν δικόγραφο περιλαμβάνονται, πέραν του ερευνώμενου αντικειμένου, και άσχετοι προς αυτό, δυσφημιστικοί για τον αντίδικο, ισχυρισμοί, οπότε ο θεσμικός ρόλος των δικαστικών προσώπων δεν αποτρέπει ουσιαστικά τον κίνδυνο διασυρμού του φορέα του προστατευόμενου εννόμου αγαθού.»

Τέλος, η πλειοψηφία της Ολομέλειας θεωρεί ότι «Δεν αποκλείεται δε ο δράστης, ο δόλος του οποίου δεν χρειάζεται να οριοθετεί και να προσδιορίζει επακριβώς τους τρίτους, ενώπιον των οποίων επιδιώκει να συκοφαντήσει ή να δυσφημήσει κάποιον, να αποβλέπει στην πραγματικότητα στο διασυρμό του συγκεκριμένου ατόμου με δυσφημιστικά γεγονότα, μέσω του θεσμικού ρόλου των δικαστικών λειτουργών και με πρόσχημα την επίκληση του συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος προσφυγής στη δικαιοσύνη.»

Η απόφαση αυτή ξεκαθαρίζει τα πράγματα και ανοίγει έναν νέο δρόμο, καθώς πλέον θα μπορεί ο προσβαλλόμενος να κινηθεί νομικά σε μια απολύτως νέα βάση κατά των δυσφημιστικών ή συκοφαντικών δηλώσεων και σχολίων ή της συκοφαντικής δυσφήμησης που περιλαμβάνεται σε δικόγραφο, έγκληση, ένορκη βεβαίωση κτλ, των οποίων κοινωνοί γίνονται οι δικαστικοί λειτουργοί.

Για τη δυσφήμιση εκτός από την ποινή (φυλάκιση, χρηματική ποινή) που επιβάλλεται από τα ποινικά δικαστήρια μπορεί να ζητηθεί και καταβολή αποζημίωσης για την ηθική βλάβη του παθόντα από τα αστικά δικαστήρια.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: ,

Παρεμπόδιση επικοινωνίας πατέρα-τέκνου

 Προσπάθεια αποξένωσης πατέρα από τα παιδιά

Άλματα φαίνεται πως κάνει η δικαιοσύνη στον τομέα του Οικογενειακού Δικαίου. Μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει την απόλυτη (ας μας επιτραπεί) «κυριαρχία» της μητέρας στα ζητήματα επιμέλειας και επικοινωνίας, με τη νομολογία να βάζει τον πατέρα σε δεύτερη μοίρα, από όλες τις απόψεις. Καθώς, όμως, η κοινωνία προχωρά και εξελίσσεται και κατόπιν πολλών και σημαντικών παρεμβάσεων στον δημόσιο διάλογο από συλλόγους χωρισμένων πατεράδων, έχει πλέον γίνει αντιληπτό από όλους, ότι θα πρέπει να πάψει να παραγκωνίζεται ο ρόλος του πατέρα στην ανατροφή του παιδιού.

Έτσι, σήμερα, παρότι η επιμέλεια εξακολουθεί να ανατίθεται κατά κύριο λόγο στη μητέρα,  όλο και περισσότεροι πατεράδες διεκδικούν μια ενεργή θέση κοντά στο παιδί τους, εξαντλώντας όλα τα περιθώρια επικοινωνίας μαζί. Μάλιστα,   πρόσφατη   απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών, έκανε δεκτή αγωγή περί προσβολής προσωπικότητας, ενός πατέρα κατά της πρώην συζύγου του.  Σύμφωνα με την ανωτέρω απόφαση η μητέρα όχι μόνο δεν έκανε καμία προσπάθεια διευκόλυνσης της επικοινωνίας του ανήλικου τέκνου με τον πατέρα του, αλλά την παρεμπόδιζε. Κατά το Δικαστήριο η εν λόγω συμπεριφορά της εναγόμενης συνιστά υπαίτια και παράνομη προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα πατέρα, καθώς ο τελευταίος αποξενώθηκε από το ανήλικο τέκνο, το οποίο βρίσκεται σε ηλικία κατά την οποία διαμορφώνει την προσωπικότητά του, αλλά και τις σχέσεις με τους οικείους του.

Περαιτέρω, το Πρωτοδικείο έκρινε ότι η ηθική βλάβη που υπέστη ο πατέρας, δεν είναι δυνατόν να αποτιμηθεί σε χρήμα και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν επεδίκασε υπέρ του κάποιο ποσό αποζημίωσης. Αντιθέτως, επέβαλε στην εναγομένη την άμεση συμμόρφωσή της στα όσα ο ορίζονται στην απόφαση που αφορά τη ρύθμιση της επικοινωνίας του τέκνου με τον πατέρα του, καθώς «…η με την αρωγή της εναγομένης εξομάλυνση της επικοινωνίας, η εμπέδωση στα μάτια του τέκνου της πατρικής φιγούρας του ενάγοντος και η αγαστή συνεργασία των διαδίκων στα θέματα που αφορούν το τέκνο τους θα αποκαταστήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ηθική βλάβη του ενάγοντος».

Το γραφείο μας έχει πολυετή εμπειρία στο οικογενειακό δίκαιο εν γένει και ιδιαίτερα στη επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή ανήλικων τέκνων, ενώ ειδικευόμαστε και στην οικογενειακή διαμεσολάβηση. 

 Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο – διαμεσολαβητή  στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Σχόλια κι αναρτήσεις στο facebook και στις κλειστές ομάδες

Στη γνωστή σε όλους μας πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης Facebook, πέρα από τα προσωπικά προφίλ των ατόμων, υπάρχουν διάφορες «ομάδες», στις οποίες πραγματοποιούνται συζητήσεις. Ορισμένες από αυτές τις ομάδες είναι «κλειστές», τουτέστιν, αν κάποιος θέλει να γίνει μέλος και να έχει πρόσβαση στις αναρτήσεις ή να σχολιάσει / ξεκινήσει μια συζήτηση, θα πρέπει να αιτηθεί την εισαγωγή του στους λεγόμενους «διαχειριστές» εκάστης ομάδας.

 Ένα ζήτημα που τίθεται, είναι αν οι αναρτήσεις σε αυτές τις κλειστές ομάδες μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο απόδειξης ενώπιον Δικαστηρίου (δηλαδή να χρησιμοποιηθούν εναντίον κάποιων) και υπό ποιες προϋποθέσεις ενώ εύλογα προκύπτει και το ερώτημα αν υπάρχει ευθύνη των διαχειριστών.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την πρόσφατη υπ’ αριθμ. 2116/2020 απόφασή του, έδωσε απαντήσεις στα ζητήματα αυτά. Η συγκεκριμένη απόφαση αφορά σε αγωγή ενός γιατρού, ο οποίος στράφηκε κατά των διαχειριστών μίας τέτοιας κλειστής ομάδας και ενός ακόμη ατόμου, το οποίο, ως μέλος της παραπάνω ομάδας, προέβη σε συκοφαντικά και ψευδή σχόλια με σκοπό την προσβολή της τιμής και της υπόληψης του ενάγοντος, τόσο ως ανθρώπου όσο και ως ιατρού , όπως στη δίκη αποδείχθηκε.

Τα εν λόγω σχόλια έγιναν στα πλαίσια συζήτησης στην ενότητα «forum» της ομάδας, και κατά τους ισχυρισμούς του ενάγοντος, οι διαχειριστές παρότι μπορούσαν είτε να μην επιτρέψουν καθόλου την ανάρτησή τους είτε να τα «κατεβάσουν» μόλις αντιλήφθηκαν το περιεχόμενό τους, εκείνοι, από υστεροβουλία, δεν έπραξαν τίποτα από τα δύο.

Η αγωγή πρωτοδίκως έγινε εν μέρει δεκτή μόνο ως προς το τρίτο άτομο – μέλος της ομάδας, το οποίο υποχρεώθηκε να καταβάλει ως αποζημίωση ηθικής βλάβης στον ενάγοντα το ποσό των 5.000 ευρώ και να δημοσιεύσει, με δικά του έξοδα, το διατακτικό της απόφασης εντός της ομάδας αυτής, ενώ απορρίφθηκε ως αόριστη ως προς το μέρος που αφορούσε τους διαχειριστές.

Το Εφετείο, λοιπόν, αρχικά ξεκαθάρισε ότι δεν υφίσταται προσβολή της ιδιωτικότητας ή του απορρήτου από την προσκόμιση ενώπιον του δικαστηρίου των επίμαχων αναρτήσεων, λόγω του γεγονότος ότι η ομάδα ήταν «κλειστή» και αυτό διότι όπως εκφράζεται στη σκέψη του Δικαστηρίου «το ιστολόγιο αυτό μπορεί να ήταν κλειστό πλην όμως ήταν παντελώς ελεύθερο ως προς την εισαγωγή νέων μελών, ο αριθμός των οποίων δεν μπορούσε εκ των προτέρων να προσδιοριστεί (απροσδιόριστος) και πάντως δεν ήταν πεπερασμένος και επομένως ουδόλως μπορούσε να χαρακτηριστεί ως στενός. …..Μη συντρεχόντων επομένως των όρων ύπαρξης επικοινωνίας μεταξύ πεπερασμένου και περιορισμένου (στενού) κύκλου προσώπων (ήδη επρόκειτο για ομάδα 337 ατόμων με δυνατότητα αυτή να αυξηθεί σε απροσδιόριστο εκ των προτέρων αριθμό προσώπων) και άρα επικοινωνίας σε καθεστώς οικειότητας και εμπιστευτικότητας, δεν τίθεται, με τη χρήση και αξιοποίηση των εν λόγω αναρτήσεων, θέμα προσβολής της ιδιωτικής ζωής και του δικαιώματος απορρήτου του τρίτου εναγομένου».

Επίσης, το Δικαστήριο έκρινε πως ουδεμία παραβίαση προσωπικών δεδομένων υφίσταται από την προσκόμιση των αναρτήσεων, καθώς «η επεξεργασία των αναρτήσεών από τον ενάγοντα, συνιστάμενης τούτης στη δημοσιοποίησή και προσκόμισή τους ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, είναι απολύτως αναγκαία για την ικανοποίηση του έννομου συμφέροντος του προς παροχή δικαστικής προστασίας από την προσβολή που υπέστη, ικανοποίηση που επιδιώκει με την παρούσα δίκη και το οποίο υπερέχει προφανώς των δικαιωμάτων και συμφερόντων του τρίτου εναγομένου στον οποίο αναφέρονται τα δεδομένα, ενόψει του ότι τα ως άνω στοιχεία είναι τα μοναδικά άμεσα αποδεικτικά μέσα που αποδεικνύουν την προσβολή σ΄ όλη την έκτασή της, υφίσταται δε αδυναμία απόδειξης, λόγω της μοναδικότητας, με άλλα ηπιότερα μέσα.».

Τέλος, αναφορικά με τους διαχειριστές και την ευθύνη αυτών ως ενδιαμέσων, το Εφετείο έκρινε πως η αγωγή είναι ορισμένη προς τα πρόσωπά τους, ωστόσο την απέρριψε ως ουσία αβάσιμη, δεχόμενο τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι  «έχοντας χαλαρή εποπτεία στο ως άνω ιστολόγιο, δεν γνώριζαν τα γεγονότα και τις περιστάσεις από τα οποία προέκυπτε ότι οι ένδικες αναρτήσεις αφορούσαν ψευδή γεγονότα και είχαν δυσφημιστικό περιεχόμενο».

Υπόψιν ότι για τις αναρτήσεις αυτές επιφυλάσσεται και ποινική καταδίκη για  δυσφήμιση, εξύβριση ή και συκοφαντική δυσφήμιση ανάλογα με τις περιστάσεις.

Το δικηγορικό μας γραφείο ασχολείται με όλο το φάσμα του δικαίου και φροντίζει να ακολουθεί τις εξελίξεις.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο  – διαμεσολαβητή στα τηλ: 210 8811903 και 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Κακοποίηση-σωματική βλάβη

Η σωματική βλάβη και κάθε σωματική κακοποίηση ενός ατόμου από άλλο άτομο αποτελεί ποινικά κολάσιμη πράξη. Στον Ποινικό Κώδικα της χώρας μας, το έγκλημα της σωματικής βλάβης τυποποιείται, κατ’ αρχήν, στο άρθρο 308, ενώ στα επόμενα άρθρα εισάγονται και άλλες μορφές σωματικών βλαβών, η επικίνδυνη, η βαριά και η θανατηφόρα σωματική βλάβη.

Ακόμη, στο νέο άρθρο 312 ΠΚ ο τίτλος «πρόκληση βλάβης με συνεχή σκληρή συμπεριφορά» μετετράπη σε «σωματική βλάβη αδυνάμων ατόμων» και απειλούνται αυξημένες ποινές για όλες τις ανωτέρω μορφές σωματικής βλάβης, όταν αυτές τελούνται κατά των αδύναμων προσώπων. Ως δε αδύναμα άτομα νοούνται ανήλικοι ή πρόσωπα που δεν μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους, εφόσον τα πρόσωπα αυτά βρίσκονται υπό την επιμέλεια ή την προστασία του δράστη βάσει νόμου, δικαστικής απόφασης ή πραγματικής κατάστασης, συνοικούν με τον δράστη ή έχουν μαζί του σχέση εργασίας ή υπηρεσίας.

Η βασική και πολύ σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των διαφορετικών μορφών σωματικής βλάβης έγκειται στις επαπειλούμενες ποινές και κατ’ επέκταση, στους χρόνους παραγραφής τους.

Η απλή σωματική βλάβη του άρθρου 308 ΠΚ και η επικίνδυνη σωματική βλάβη του 309 ΠΚ, αποτελούν πλημμελήματα που τιμωρούνται με φυλάκιση έως δύο έτη και τρία έτη αντίστοιχα, ενώ η βαριά σωματική βλάβη του άρθρου 310 ΠΚ, που επίσης αποτελεί πλημμέλημα, τιμωρείται αυστηρότερα, με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους.

Ωστόσο, κρίσιμο είναι το δεύτερο εδάφιο της παρ. 1 του άρθρου 310 ΠΚ, όπου τυποποιείται η βαριά σωματική βλάβη ως κακούργημα, αν ο θύτης επεδίωκε την πρόκλησή της, και τιμωρείται με κάθειρξη έως δέκα έτη. Η ειδοποιός διαφορά, δηλαδή, είναι η πρόθεση του δράστη, ο σκοπός που είχε επιχειρώντας τη σωματική βλάβη.

Ως εκ τούτου, ενώ τα προηγούμενα πλημμελήματα, παραγράφονται, βάσει του άρθρου 111 ΠΚ, μετά πέντε έτη, το αδίκημα της σκοπούμενης βαριάς σωματικής βλάβης, ως κακούργημα, παραγράφεται μετά από δεκαπέντε έτη.

Έτσι, λοιπόν, η τελευταία αυτή περίπτωση κακουργηματικής μορφής της σωματικής βλάβης η οποία έχει μακρύτερη περίοδο παραγραφής καθίσταται εξαιρετικά ουσιώδης για περιπτώσεις θυμάτων τα οποία επί πολλά χρόνια φοβούνται να μιλήσουν και να καταδείξουν τους δράστες και κακοποιητές τους. Ο Νομοθέτης δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους αυτούς, μετά από πολλά χρόνια, να ζητήσουν να τιμωρηθούν οι δράστες, εφόσον, αποδείξουν την πρόθεση του δράστη να τους προκαλέσει βαριά σωματική κάκωση και βλάβη. Να διευκρινίσουμε δε ότι σύμφωνα με τον Ποινικό Κώδικα, βαριά σωματική βλάβη υπάρχει ιδίως αν η πράξη προξένησε στον παθόντα κίνδυνο ζωής ή βαριά και μακροχρόνια αρρώστια ή σοβαρό ακρωτηριασμό ή αν τον εμπόδισε σημαντικά και για πολύ χρόνο να χρησιμοποιεί το σώμα ή τη διάνοιά του.

Το δικηγορικό μας γραφείο αναλαμβάνει ποινικές υποθέσεις και είναι σε θέση να σας παρέχει νομικές συμβουλές και να υπερασπιστεί τα δικαιώματά σας σε ποινικές δίκες και σε αστικές για διεκδίκηση αποζημιώσεων.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο για ζητήματα παραγραφών κι εκδίκασης ποινικών αδικημάτων στα τηλ: 210 8811903 και 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Προσωπικά δεδομένα

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA – ΒΟΗΘΕΙΑ Ή ΠΑΓΙΔΑ;

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή social media είναι, αναμφίβολα, μέρος της καθημερινότητάς μας. Το Facebook κυριαρχεί στη ζωή μας εδώ και πάνω από μια δεκαετία, ενώ σχετικά πιο πρόσφατα τη σκυτάλη έχει πάρει το Instagram, με εκατομμύρια αναρτήσεις καθημερινά.

Όλο και συχνότερα πλέον, οι αναρτήσεις στα ανωτέρω μέσα αποτελούν μέρος της απόδειξης των μερών ενώπιον των Πολιτικών Δικαστηρίων και Ποινικών Δικαστηρίων, για σειρά υποθέσεων και κυρίως για υποθέσεις ρύθμισης οφειλών (3869/2010), διατροφής και επιμέλειας ανήλικων τέκνων και μισθωτικές διαφορές όπως βέβαια και για ποινικές υποθέσεις..

Το αν θα ληφθούν υπόψη τέτοιου είδους προσκομιζόμενες αναρτήσεις είναι στην απόλυτη κρίση του Δικαστηρίου, το οποίο σταθμίζει τα αγαθά και τα δικαιώματα που θίγονται ή προστατεύονται, ανά περίπτωση, και αποφασίζει αναλόγως, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει το αν η ανάρτηση προοριζόταν για συγκεκριμένη ομάδα ατόμων ή ήταν δημόσια.

Στην περίπτωση παραβίασης των προσωπικών δεδομένων μπορεί να ζητηθεί και αποζημίωση και ποινικές κυρώσεις.

Το δικηγορικό μας γραφείο ασχολείται με όλο το φάσμα του δικαίου και φροντίζει να ακολουθεί τις εξελίξεις. Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903 και 6932455478.

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,