RSS

Ενδοοικογενειακή βία ανηλίκων

16 Οκτ.

ΣΥΝΙΣΤΑ Η ΓΟΝΕΪΚΗ ΑΠΟΞΕΝΩΣΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ;

            Πρώτα απ’ όλα, τί σημαίνει «γονεϊκή αποξένωση»; Εξ ορισμού, «γονεϊκή αποξένωση» είναι «η κατάσταση, όπου ο αποξενωτής γονέας διαβάλλει, δημιουργεί ψευδείς αναμνήσεις, υποσκάπτει, συκοφαντεί ασύστολα τον αποξενωμένο γονέα, προκειμένου να κάνει το παιδί του να τον μισήσει», σύμφωνα με την Δρ. Αριστονίκη Θεοδοσίου – Τρυφωνίδου. Ένα πιο πρακτικό παράδειγμα, για να καταστεί σαφής η έννοια της γονεϊκής αποξένωσης, προκύπτει από την συχνή, δυστυχώς, εμπειρία, σε διαζευμένα ή σε διάσταση ζευγάρια, ο έχων και διατηρών την επιμέλεια γονέας να προσπαθεί να αποξενώσει το παιδί από τον έτερο γονέα υπονομεύοντάς τον, δημιουργώντας στο κοινό τέκνο αισθήματα φόβου και εχθρότητας, ώστε στο παιδί να καλλιεργηθεί αίσθημα αποξένωσης.

            Το ανωτέρω παράδειγμα είναι ομολογουμένως ένα καθημερινό φαινόμενο, όχι μόνο στην ελληνική, αλλά και την παγκόσμια κοινωνία, όπου τα εχθρικά κι εκδικητικά αισθήματα που έχουν αναπτυχθεί ως αποτέλεσμα ενός αποτυχημένου γάμου καθίστανται αφορμή κι εφαλτήριο για έναν ψυχολογικό πόλεμο προς το ανήλικο τέκνο, το οποίο προφανώς δεν δύναται να αποκτήσει πλήρη αντίληψη και κατανόηση των όσων έχουν λάβει χώρα μεταξύ των γονέων του κι είναι εκ φύσεως επιρρεπές στις υποδείξεις και την καλλιέργεια που του προσφέρει το άμεσο περιβάλλον του. Βεβαίως, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως τέτοιες συμπεριφορές δεν είναι προς το συμφέρον του τέκνου, αλλά ικανοποιούν τις εκδικητικές διαθέσεις του ενός γονέα εις βάρος του άλλου, όπου ο πρώτος «οπλοποιεί» το τέκνο εναντίον του δεύτερου, του στοχοποιημένου, ως ενδεχομένως τη βαρύτερη νοητή μορφή τιμωρίας του.

            Αυτού του είδους η συμπεριφορά δεν απάδει απλώς των χρηστών ηθών ή της δέουσας κι αρμόζουσας ανατροφής ενός τέκνου από το γονέα του, αλλά ισοδυναμεί με ψυχολογική (ενδοοικογενειακή) βία, καθώς η ψυχολογική επιβάρυνση που υφίσταται το τέκνο, οι φοβίες και τα ταπεινά αισθήματα που του δημιουργούνται από τον γονέα, πέρα από την περαιτέρω συνέπεια της βαθμιαίας απώλειας του αισθήματος αγάπης και τρυφερότητας προς τον στοχοποιημένο γονέα, είναι μία ανεπίτρεπτη αρνητική παρέμβαση στην ψυχοσύνθεση και την ιδιοσυγκρασία ενός ευεπηρέαστου κι αδύναμου ανήλικου τέκνου.

            Η ελληνική κοινωνία δυστυχώς δεν παρουσιάζει αυξημένο βαθμό ευαισθητοποίησης στην ψυχική κακοποίηση των ανηλίκων τέκνων, προκρίνοντας και καταδικάζοντας μόνο την εξόφθαλμη, φυσική και σωματική κακοποίηση ως ενδοοικογενειακή βία. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι η γονεϊκή αποξένωση θα πρέπει να αποτυπωθεί στην συλλογική κοινωνική συνείδηση ως αναντίρρητη κι αναμφισβήτητη μορφή παιδικής κακοποίησης και συναισθηματικής/ψυχικής βίας, ώστε συνακόλουθα να τιμωρείται και, σε ένα ιδεατό μέλλον, να προλαμβάνεται και τελικώς να εξαλειφθεί, αφού συνιστά κι αυτή μορφή ενδοοικογενειακής βίας.

            Η γονεϊκή αποξένωση, όπως έχει προπεριγραφεί, είναι μία διάχυτη και ιδιαζόντως διαδεδομένη συμπεριφορά στην ελληνική κοινωνία, αφού γονείς που έχουν τα μέσα και τη δυνατότητα, μέσω της διατήρησης της επιμέλειας, δεν διστάζουν να επιδιώκουν την αποξένωση του τέκνου τους από τον στοχοποιημένο έτερο γονέα, για την ικανοποίηση των τιμωρητικών και εκδικητικών διαθέσεων των πρώτων σε βάρος του δεύτερου – εν τούτοις συχνά παρατηρείται σχεδόν εξίσου τελικά και από τους δύο γονείς…. Διότι, ίσως να μην υπάρχει βαρύτερη μορφή τιμωρίας για έναν γονέα από την (συναισθηματική και πιθανώς έμπρακτη) αποξένωσή του από το τέκνο του. Τέτοιες ενέργειες όμως δεν βαρύνουν αποκλειστικά τον αποξενωμένο γονέα, αλλά πρωτίστως το ανήλικο τέκνο, το παιδί, το οποίο καλλιεργεί ταπεινά αισθήματα, συμπλέγματα και απωθημένα συνεπεία μίας αθέμιτης και κακόβουλης επέμβασης ενός γονέα που δεν θέτει σε πρώτη προτεραιότητα τα συμφέροντα του ανήλικου τέκνου του, αλλά τα δικά του εχθρικά αισθήματα. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί παρά να γίνει λόγος για ενδοοικογενειακή βία, για κακοποίηση, για κακομεταχείριση και βία κατά του τέκνου, ψυχική και συναισθηματική, ώστε τέτοιες συμπεριφορές να τιμωρούνται και νομικά, αφού απολήγουν σε βλάβη του τέκνου.

            Θα πρέπει τέλος να σημειωθεί ότι η δυστυχώς ευρεία και διάχυτη διάδοση τέτοιων πρακτικών στην ελληνική κοινωνία δεν αποτελεί άλλοθι για τους γονείς που διαπράττουν ενέργειες «γονεϊκής αποξένωσης» ούτε καθιστά τις ενέργειες αυτές λιγότερο απαράδεκτες. Καταδεικνύει αντίθετα την έκταση και την ένταση των μέτρων που πρέπει να ληφθούν για την αποτροπή τέτοιων συμπεριφορών, με πρώτο και σημαντικότερο την κυριολεκτική ποινικοποίηση τέτοιων πράξεων, με απώτατο στόχο την εδραίωση μίας φιλοσοφίας (αυτονόητης θεωρητικά αλλά πρακτικά δύσκολης να εφαρμοστεί) όπου το συμφέρον του τέκνου, που επιβάλλει να περιβάλλεται αυτό από δύο γονείς που διέπονται από αισθήματα αγάπης και τρυφερότητας προς αυτό, έστω κι αν διάγουν ανεξάρτητους βίους, κι έστω κι αν μεταξύ τους δεν υφίσταται πλέον αίσθημα οικειότητας, θα πρέπει να προκρίνεται έναντι ταπεινών και μικρόψυχων αισθημάτων που μπορεί να έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των δύο γονέων. Άλλωστε, κάθε μορφή ενδοοικογενειακής βίας θα πρέπει να καταδικάζεται, ακόμη κι αν δεν είναι τόσο εξόφθαλμη όσο η σωματική κακοποίηση. Η ψυχολογία του ανήλικου τέκνου πρέπει επίσης να προστατεύεται, πάση θυσία.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 6932455478.

 
 

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

 
Αρέσει σε %d bloggers: