RSS

Πνευματικά δικαιώματα-Συμβάσεις

02 Αυγ.

Πνευματική Ιδιοκτησία

Σύμφωνα με το άρθρο 18 §18 του Ν. 2557/97, ο διεθνής όρος “propriete intellectuelle”/”intellectual property” αποδίδεται στην ελληνική με τον όρο “διανοητική ιδιοκτησία”. Η διανοητική ιδιοκτησία περιλαμβάνει τόσο την πνευματική ιδιοκτησία (“propriete litteraire et artistique”/”droit d’ auteur”/”copyright”) και τα συγγενικά δικαιώματα, όσο και τη βιομηχανική ιδιοκτησία (“propriete iindustrielle”/”industrial property”).

Η πνευματική ιδιοκτησία, συγκεκριμένα, είναι το δίκαιο των δημιουργών και δη των δικαιωμάτων που προκύπτουν από τη δημιουργία προϊόντων του νου, τα οποία αποτελούν άυλο περιουσιακό στοιχείο. Η έννομη προστασία η οποία τους παρέχεται έχει αποτυπωθεί στην ελληνική έννομη τάξη με το θεμελιώδη νόμο 2121/1993, επί του οποίου σημειώθηκαν μείζονες τροποποιήσεις με το άρθρο 8 του νόμου 2557/1997, σε εφαρμογή των Οδηγιών 93/83/ΕΟΚ και 93/98/ΕΟΚ, ενώ εκ νέου τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε από τον σήμερα ισχύοντα νόμο 4212/2013, ο οποίος ενσωμάτωσε στο ελληνικό δίκαιο την Οδηγία 2001/77/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 27ης Σεπτεμβρίου 2011 και την Οδηγία 2012/28/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 25ης Οκτωβρίου 2012.

Πρόκειται για το νομοθέτημα στο οποίο προστρέχουν το πρώτον οι συγγραφείς, οι ζωγράφοι, οι μουσικοί και οι πάσης φύσεως καλλιτέχνες, ώστε να κατοχυρώσουν τα διανοητικά τους δημιουργήματα έναντι της κακόπιστης διάθεσης τρίτων να εκμεταλλευτούν την έμπνευσή τους, τον πνευματικό και σωματικό τους κόπο και, γενικώς, τη δημιουργικότητά τους. Το νομοθέτημα, ταυτοχρόνως, εκτείνει την προστασία του και στους παραγωγούς, τους ερμηνευτές, τους εκτελεστές έργων και τους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς, όπως ορίζουν οι διατάξεις για τα συγγενικά δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας, επιδιώκοντας να διασφαλίσει παράλληλα τα δικαιώματα και τα συμφέροντα αυτών.

Ο νόμος, στην πρώτη του ανάγνωση, δε φαίνεται απαιτητικός ως προς την εγκαθίδρυση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, αφού για την κάλυψη του έργου από το πλήρες φάσμα νομικής προστασίας που ο παρόν νόμος παραχωρεί, αρκεί μόνον η πράξη της δημιουργίας. Η προσέγγιση αυτή είναι νομικώς ορθή, σαφώς, προκαλεί όμως μία παραπειστική αίσθηση ασφάλειας, αφού επί του πρακτέου, όπως συχνά αποδεικνύει η πραγματικότητα, το σημαντικό δεν είναι απλώς η σύσταση του δικαιώματος προστασίας από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά πολύ περισσότερο η απόδειξη αυτής. Και για να καταστεί αυτή κατοχυρωμένη και αναμφισβήτητη, πρέπει να επενδυθεί από τον επίσημο τύπο. Αυτός δε προκύπτει είτε διά της πράξης καταθέσεως του έργου ενώπιον δικηγόρου ή συμβολαιογράφου, ώστε να χορηγηθεί το βέβαιο της χρονολογίας, στοιχείο αποδεικτικής αξίας, είτε με την αποστολή συστημένης επιστολής, όπου τόσο ο αποστολέας όσο και ο παραλήπτης θα ταυτίζονται.

Τα δικαιώματα, όμως, επί της πνευματικής ιδιοκτησίας δεν είναι αναλλοίωτα. Τουτέστιν, το ηθικό δικαίωμα του δημιουργού, που προστατεύει την πατρότητα κι ακεραιότητα του έργου του, παραχωρείται διά της συναινέσεως, ενώ το περιουσιακό δικαίωμα, που διασφαλίζει την εκμετάλλευση αυτού, μεταβιβάζεται διά της παροχής αδειών και συμβάσεων. Καθότι ο νόμος απαιτεί έγγραφο τύπο για την πραγματοποίηση αυτών, πρέπει να σημειωθεί ότι έτι περισσότερης προσοχής χρήζει το συμβατικό στάδιο. Για αυτό και συνιστάται τα μέρη να αναζητούν ανυπερθέτως επαγγελματική και επιστάμενη επί του θέματος βοήθεια, ώστε να λαμβάνουν τη μέγιστη δυνατή κατοχύρωση των συμφερόντων τους, καθώς θέτουν την υπογραφή τους επί δεσμευτικών συμβατικών εγγράφων.

Όπως ανωτέρω αναφέρθηκε, και οι παραγωγοί, οι ερμηνευτές ή εκτελεστές ενός έργου, καθώς και οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί απολαμβάνουν τα απορρέοντα από το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας δικαιώματα, βάσει των συγγενικών δικαιωμάτων. Είναι σφάλμα να θεωρηθεί εκ των προτέρων το ένα μέρος ως αδύναμο έναντι του άλλου και να προκριθούν τα συμφέροντα αυτού ως τα μόνα άξια προστασίας έναντι του αντισυμβαλλομένου. Αρκεί να ειπωθεί ότι όπως μία ατυχής σύμβαση μπορεί να επιφέρει στο δημιουργό ανυπολόγιστη ηθική βλάβη, καθώς και απώλεια οικονομικού οφέλους, μία εξίσου ατυχής σύμβαση μπορεί να σημάνει για τον παραγωγό μία κάκιστη επένδυση και, ακολούθως, ένα οικονομικό πλήγμα, με τη ζημία του να κυμαίνεται κατά περίπτωση από σημαντική έως και καταστρεπτική. Τούτο καθίσταται σαφέστερο όταν πρόκειται για συμβάσεις με χαρακτήρα μη ημεδαπό, παρά διεθνή, όπου περισσότερα δίκαια δύνανται να κληθούν σε εφαρμογή οπότε και η συμβατική σχέση περιπλέκεται.

Συμπερασματικά, επισημαίνεται με κάθε έμφαση και συνιστάται εντόνως, τα μέρη που ενδιαφέρονται να συμβληθούν και διαθέσουν είτε το έργο τους είτε το κεφάλαιό τους υπό διαπραγμάτευση, να μην προχωρούν σε συμβάσεις κατά μόνας κι άνευ συνδρομής, αλλά να απευθύνονται στους αρμόδιους, τους εξειδικευμένους στο αντικείμενο, ώστε να εξασφαλίσουν στο μέγιστο δυνατό βαθμό τα δικαιώματα και τα συμφέροντά τους.

Για περισσότερες πληροφορίες και ραντεβού καλέστε στο δικηγορικό γραφείο και μιλήστε με εξειδικευμένο δικηγόρο στα τηλ: 210 8811903, 210 8251894, 6932 455478.

 

 

 

Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , ,

Τα σχόλια είναι κλειστά.

 
Αρέσει σε %d bloggers: